tag:blogger.com,1999:blog-59514036060381564652012-01-07T02:49:38.548+04:00ეკაუკასპონტანური და ალოგიკური ბლოგიეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.comBlogger351100tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-47425006401324756852012-01-07T02:46:00.001+04:002012-01-07T02:48:19.491+04:003 წელი და 5 თვეშობის ღამეა... მე ვფიქრობ...<br />ნეტავ ეს წელი რისი იქნება...<br />პირველი წელი მეგობრობის იყო<br />მეორე - გაურკვევლობის<br />მესამე - მცირეხნიანი შეხვედრების და გრძელვადიანი დაშორებების<br />ეს რისი წელი იქნება ნეტავ?<br />მე ვიცი რაც მინდა<br />იმ ადგილებში წასვლის წელი მინდა, სადაც არასდროს ვყოფილვართ ერთად, ისეთი რამეების წელი რაც ერთად არასდროს გვიკეთებია :)<br />ჩვენ ხომ არასდროს ვყოფილვართ კინოში ერთად<br />ჩვენ ხომ არასდროს გვიცეკვია ნელი ცეკვა<br />ჩვენ ხომ არასდროს წავსულვართ ლაშქრობაში<br />ჩვენ ხომ არასდროს გაგვითევია ტყეში ღამე<br />ჩვენ ხომ წითელი ღვინო არ დაგვილევია<br />ჩვენ ხომ ეშმაკის ბორბალზე ერთმანეთისთვის არ გვიკოცნია<br />კიდევ რამდენი რამ<br /><br />ხო... რავიცი<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-4742500640132475685?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-17091327617997638672011-03-01T16:22:00.000+04:002011-03-01T16:22:14.583+04:00უსათაუროიქნებ ის გზა ჯობდა? იქნებ იქით უნდა წასულიყავი, საითაც გადაწყვიტე? ის, მეორე გზა... არ შემიძლია ასეთს რომ გიყურებ, გგრძნობ. ჩემი ტკივილის ანალოგიურად მტკივა შენი. ხშირად არ ვარ ასე, ვერ ვარ. ძალიან მინდა ხოლმე განცდა, მაგრამ არ გამომდის.. ახლა კი, შვება არ მოვიდა...<br />შენთან უნდა მოსულიყო შვება. ბევრი რამ მოხდა, მაგრამ მაინც რატომ ხარ ასე დათრგუნული? ყველას საკუთარი გზა აქვს და ტვირთი. გზას ჩვენ ვირჩევთ მაინც... ტვირთი კი ვისაც რამდენი შეუძლია იმდენი მიაქვს? იქნებ მეტი?<br />მაგრამ... იქებ მაინც ის გზა ჯობდა? მეორე გზა...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-1709132761799763867?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-25631298159992142992010-12-12T00:48:00.000+04:002010-12-12T00:48:16.739+04:00შეგრძნებებიშეგრძნებები ისეთი თემაა პროფესიონალი ფსიქოლოგის დონეზე უნდა ჩაუღრმავდე და ისე წერო. შეგრძნებების გაღვიძება რეალიზების გარეშე დამღუპველი თუ არა, სულ ცოტა უსიამოვნო მაინცაა. თუმცა შეგრძნებების ტრანსფორმაციაც შესაძლებელია, რასაც მე არ მივიჩნევ სწორად. ყველა შეგრძნებამ თავისი გზა უნდა ნახოს გამოსაღწევად. შეგრძნებების გამოუხატველობა ანომალიების საწინდარი ხშირად გამხდარა.<br />ზოგს კი შეგრძნებები საერთოდ არ გააჩნია<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-2563129815999214299?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-32559050516409457232010-11-03T18:22:00.002+04:002010-11-03T18:26:38.840+04:00ironic? ყველაფერი კარგადაამოვიდა<br />როგორც იქნა მოვიდა, დამიბრუნდა <br />არადა ერთი წელია გელი, მეგონა უფრო მალე მოხვიდოდი, 21 ნოემბრიდან ყოველ დღე გელი მაგრამ შენ ერთი წელი არ მალოდინე, მაინც არაუშავს<br />არადა ერთად არ დავიბადეთ? :)) სად მიდიხარ ხოლმე :) გამიძვრები თვალსა და ხელს შუა, ხომ იცი მაინც ჩემთან მოხვალ ბოლო-ბოლო...<br />მე და შენ ერთარსი ვართ,მე ვიცი, ერთად დავამთავრებთ არსებობას<br />თუ ცხოვრების შანსი მოგვეცა, მაშინ ერთად დავასრულებთ ცხოვრებას :)<br />მიყვარხარ მე შენ<br />ხანდახან ისე მარტო ვგრძნობ ხოლმე თავს შენს გარეშე :)<br />აი, ამ წამს მივხვდი რომ მართლა მოსულხარ და იცი როგორ ვარ?<br />isn' it ironic..<br />don't you think?<br />it's like raaaaaaaaaaaaaaaaaaaain................<br /><br />ახლა არ მითხრა ბანალური ხარო :)<br />ბოდიში ბატონო, უფრო ორიგინალურად ვერ დაგიხვდი :)<br /><br />მოდი და მშთანთქე, თუ შთანმთქე... როგორცაა<br /><br />რაც მთავარია უკვე ორნი ვართ, მე და ჩემი მშობლიური დეპრესია :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-3255905051640945723?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-72503603863883863802010-10-20T00:32:00.002+04:002010-10-20T01:03:29.382+04:00ნელთბილიმგონი ჩვენ არ ვართ ერთმანეთისთვის გაჩენილები, იცი?<br />თითქოს ერთ პლანეტაზე ვართ, ოღონდ სხვა პლანეტაზე, არა აქ და ერთად, მაგრამ თან სხვადასხვა ორბიტაზე ვტრიალებთ თითქოს.სიჩქარეებიც კი სხვადასხვა გვაქვს<br />რა მიკვირს იცი? ასე როგორ ვგავართ და ასე როგორ განვსხვავდებით? იქნებ შენ იცი ამაზე პასუხი?<br />შენ ხომ არ გიყვარს სიმარტივეები? უფრო სწორად მარტივი ადამიანები... ხომ უფრო ღრმას ეძებ ადამიანში... ვიცი, ამას თვითონ ამბობ, მაგრამ რად გინდა ეგ იდუმალების ნიღაბი?<br />გამაგებინე რატომ არ თუ ვერ ვლაპარაკობთ ჩვენს ურთიერთობაზე? რად უნდა ამდენი ბურუსი? ვერ გავიგე... იცი როგორი დაბნეული ვარ?<br />ხან მგონია რომ უბრალოდ არაფერს გრძნობ<br />არადა ხომ ვფიქრობდი ასე და გადავწყვიტე საერთოდ არ გვქონოდა ურთიერთობა... ხო, ზუსტად... გადაწყვეტილებებს ვიღებ მარტო... შენთან ერთად არა<br />მე დავიღალე ერთხელ უკვე<br />და უკვე ვხვდები მეორედაც ვიღლები<br />"ნელთბილობები" - გეცნობა ეს სიტყვა? ალბათ არა. ამ სიტყვის ავტორს იცნობ სამაგიეროდ<br />აი ეგაა ჩვენი "ურთიერთობა"<br />ალბათ შენ თვითონაც არ იცი... ალბათ დაკავებული ხარ... ალბათ... ალბათ...<br />არ მინდა რა, წელიწადში ერთხელ გადმოფრქვევა არ მყოფნის რა<br />საზიზღრად ვარ უკვე, ვხვდები<br />გითხარი კიდეც, იმის მაგივრად რომ შენთან ერთად სიცოცხლე მინდოდეს ყველაფერს აკეთებ რომ აღარაფერი მინდოდეს-თქო... სიცილით გითხარი, მაგრამ მართალია და იცი შენ ეს<br />ვერაფერს გეუბნები... შენ გთხოვ, მაგრამ ვერც მე გელაპარაკები. რა გავაკეთო მითხარი... როგორ დაგელაპარაკო, რა მოვიმოქმედო? ან საერთოდ რამე მოვიმოქმედო?<br />რად გინდა ეს ყალბი და მოჩვენებითი იდუმალება, გამაგებინე<br />მე შენში ზუსტად ის მომწონს, სხვებს რომ არ გავხარ... ის მომწონს რომ მე როგორსაც გიცნობ ისეთს არ გიცნობს სხვა...<br />ექვსი თვე არ გნახე და იმასაც ვერ მიხვდი რომ განა არ მეცალა, უბრალოდ არ მინდოდა შენთან შეხვედრა... მაინდამაინც უნდა მეთქვა კონკრეტულად? მაინდამაინც უნდა მეყვირა გშორდებითქო? დაშორება როგორ გამოვიდოდა, ერთად არც ვყოფილვართ...<br />ექვსი თვე არ მინახიხარ და არც მომნატრებიხარ, პირიქით - მსუბუქად ვიყავი... მერე, ნელნელა მივხვდი რომ შენი სიდებილეები მომენატრა, აი - სიდებილეები...<br />ღმერთო ჩემო, მითხარი რომ მეგობარი ვარ მხოლოდ, ეს თუ არ მერჩიოს რა...<br />რა გავაკეთო მითხარი, რა ვქნა?<br />მითხარი ვინ ვარ შენთვის, უბრალოდ მითხარი... რომ ეს დასკვნაც მე არ გამოვიტანო<br />... ასე აღარ მინდა<br />მერე ალბათ გაიმეორებ - რატომ ართულებ, ასე ხომ კარგად ვართ? :) ალბათ შენ კარგად ხარ ... იმიტომ ვამბობ, სხვადასხვა სიჩქარით ვმოძრაობთ სხვადასხვა სიბრტყეში, თუმცა კი ერთ პლანეტაზე<br />არადა რაღაცნაირი ხარ - მშობლიური, თითქოს ყოველთვის იყავი, თითქოს სულ მახსოვხარ... შენ ჩემთვის ვნებების ქარცეცხლი არ მოგიტანია, არც გრძნობების ზღვა... პირიქით, ძირითადად ნერვებს მიშლი და ხანდახან, წელიწადში ერთხელ ძალიან კარგად ვგრძნობ თავს შენთან... შენ ხომ იცი რომ მარტივი არ ვარ... და შენ ხომ მოგწონს ეს?<br />გამანთავისუფლე ამ გაურკეველობისგან... გამანთავისუფლე რომ მე გავხდე მე. ვერ ხვდები რომ ეს მე არ ვარ? ვერ ხვდები რომ მთელი არსებით შებოჭილი ვარ? ვერ ხვდები???<br />ვერ ხვდები!<br />მე არ დაგიღეჭავ... მე არ მჭირდება ადამიანი რომელსაც დავუღეჭავ... მე არ მჭირდება ადამიანი ვისთანაც მე არ ვიქნები მე.... როგორ მინდა თავისუფალი ვიყო, შენ კი რატომღაც ბურუსი მოგწონს... მე ვერ ვხვდები როდის მიდი-მოდიხარ... ხოდა წადი, ბატონო, ოღონდ მითხარი რომ წახვალ<br />და როცა მოხვალ, მაშინაც მითხარი - მე მოვედი<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-7250360386388386380?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-46967900073916685772010-07-04T17:28:00.000+04:002010-07-04T17:28:07.547+04:00ერთი ტანკა<div style="text-align: left;">პოსტი შთამაგონა ბლოგმა <a href="http://popularpopcorn.blogspot.com/2010/07/blog-post_04.html">"ხელოვნების მახე"</a> , სადაც წავიკითხე, რომ ისიკავა ტაკუბოკუ ჭლექით გარდაცვლილა 26 წლის ასაკში... </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">ეძღვნება თეას</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">სულ პატარა ვიყავი როცა ისიკავა ტაკუბოკუს მინიატურული წიგნი "ასი ტანკა" მაჩუქეს. მაშინ გავეცანი და შემიყვარდა ტანკა. ახლა კი მინდა ამ წიგნის წინასიტყვაობა ჩემს ბლოგზე გადმოვიტანო</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">ხუთსტრიქონიანი ლექსი - <b>ტანკა</b> - იაპონური პოეზიის კლასიკური ჟანრია. ტანკა ურითმოა, იაპონურად მოკლე სიმღერას ნიშნავს.</div><div style="text-align: left;">პოეზიის ეს ჟანრი იაპონიაში ჩაისახა - V-VI საუკუნეში. მაშინდელ პოეტურ შემოქმედებას უმთავრესად ექსპრომტის ხასიათი ქონდა. ლექსები ითხზვებოდა ცხოვრების ყოველგვარ მოვლენებზე, ამიტომ ლექსის სრული გაგებისათვის ხშირად აუცილებელი იყო იმ ყოფითი სიტუაციის ცოდნა, რაც პოეტის შთაგონებას ასაზრდოებდა.</div><div style="text-align: left;">კლასიკურ ტანკაში განსაზღვრული იყო არა მარტო ფორმა, არამედ თემაც. უმთავრესად ეს თემები იყო წლის ოთხი დრო, სიყვარული, განშორება, მოგზაურობა.</div><div style="text-align: left;">ტანკა საუკუნეების განმავლობაში არსებობდა და ისევე, როგორც პოეზიის მეორე ტრადიციული ჟანრი - სამსტრიქონიანი <b>ჰაიკუ</b> (<b>ჰოკკუ</b>), იაპონელების საყვარელ ჟანრად ითვლებოდა. მე-19 საუკუნის 70-80-იან წლებში, ე.წ. მეიჯის რევოლუციის შემდეგ, ევროპული კულტურის გავლენით, ახალი შინაარსისთვის შესაფერი ფორმის ძებნა დაიწყო. დაიბადა ახალი ფორმის ლექსი - <b>სი</b>. ტანკა და ჰაიკუ მაინც შემორჩა იაპონურ პოეზიას, თუმცა არსებობდა მოსაზრება, რომ ტრადიციული იაპონური ტანკა და ჰაიკუ მხოლოდ წარსულს ეკუთვნის, რომ ისინი ვერ ასახავენ იმას, რაც თანამედროვე ხალხს აღელვებსო, თუმცა ლიტერატურა ისწრაფვოდა გამოეხატა თავისი დროის სინამდვილე და პოეტები იბრძოდნენ ამ ტრადიციული ჟანრების განახლებისათვის.</div><div style="text-align: left;">განახლებული ტანკას ერთერთი საუკეთესო წარმომადგენელი იყო. მან თავისი გაბედული რეფორმით დაარღვია ტანკას პოეტური პირობითობა და შეზღუდულობა.</div><div style="text-align: left;">ისიკავა ტაკუბოკუ (ნამდვილი სხელი - ისიკავა ჰაჯიმე) დაიბადა 1885 წელს სოფელ სიბუტამიში, ჰონსიუს ჩრდილო-აღმოსავლეთში. აქვე გაატარა ბავშვობის წლები.</div><div style="text-align: left;">ისიკავა ბუდის მღვდლის შვილი იყო და სოფლის ტაძარში გაიზარდა. ბავშვობის ხანა ყველაზე სასიხარულო წლები იყო პოეტისათვის. მის ტანკებში იგი სევდითა და სათუთი გრძნობით იხსენებს ბავშვობასა და მშობლებს.</div><div style="text-align: left;">პირველი ხუთსტრიქონიანი ლექსები დაწერა თხუთმეტი წლის ასაკში ჟურნალ "დილის ვარსკვლავის" ზეგავლენით. ეს ჟურნალი გამოდიოდა 1900 წლიდან ცნობილი იაპონელი პოეტის იოსანო ტეკანის ხელმძღვანელობით.</div><div style="text-align: left;">პოეტებს, რომლებიც ამ ჟურნალში ბეჭდავდნენ ლექსებს შეიძლება ვუწოდოთ ნაგვიანევი რომანტიკოსები.</div><div style="text-align: left;">ამ პოეტური მიმართულების ზეგავლენით დაწერილი ისიკავა ტაკუბოკუს ლექსები 1902 წელს დაიბეჭდა ამავე ჟურნალში.</div><div style="text-align: left;">იოსანო ტეკანმა ყურადღება მიაქცია ახალგაზრდა პოეტს, მაგრამ ურჩია ხუთსტრიქონიანი ტანკას ნაცვლად ახალი ფორმის ლექსები დაეწერა.</div><div style="text-align: left;">ტაკუბოკუმ დაუჯერა ამ რჩევას და 1905 წელს შესძლო გამოეცა ტოკიოში ლექსთა კრებული "სწრაფვა", რომელიც დაწერილი იყო საოცნებო რომანტიული პოეზიის ყაიდაზე.</div><div style="text-align: left;">კრებულმა პოეზიის მოყვარულთა მაღალი შეფასება დაიმსახურა. პოეტმა ორწმუნა თავისი ნიჭი, მიატოვა საშუალო სკოლა და ტოკიოში გაემგზავრა. იქ მან შეიტყო, რომ მისი მამა სამსახურიდან დაუთხოვიათ და ოჯახმა დაკარგა არსებობის წყარო. პოეტი იძულებული გახდა დაბრუნებულიყო სოფელში და მასწავლებლობა დაეწყო. ის მთელი გულით მოეკიდა აღზრდის საქმეს, მაგრამ მალე უსულგულო აღმზრდელებთან კონფლიქტის გამო სამუდამოდ მიატოვა მშობლიური სოფელი.</div><div style="text-align: left;">1906 წლის მაისში ისიკავა გაემგზავრა კუნძულ ჰოკაიდოზე. აქ მთელი წელი იმოგზაურა და შემდეგ ამ მოგზაურობას უძღვნა ლექსების ციკლი "ისინი, ვისაც ვერ დავივიწყებ".</div><div style="text-align: left;">იგი ამ კუნძულზე ჟურნალისტად მუშაობდა ადგილობრივ გაზეთებსა და ჟურნალებში; აქ გაეცნო თანამედროვე იაპონიის ცხოვრებას და აქვე ჩამოყალიბდა მისი რევოლუციური მსოფლმხედველობა.</div><div style="text-align: left;">ტაკუბოკუს ხუთსტრიქონიაი ლექსების პირველი წიგნი გამოვიდა 1910 წლის ბოლოს, მეორე წიგნი, "სევდიანი სათამაშო" - 1912 წელს, სულ მალე მისი სიკვდილის შემდეგ.</div><div style="text-align: left;">"არსებობენ განსაკუთრებული წუთები, ისინი არ განმეორდებიან. მე არ მინდა მათ უქმად ჩაიარონ. ყველაზე კარგად მათი გამოსახვა შეიძლება ისეთ მოკლე ლექსში, როგორიც არის ტანკა. მე ვწერ ტანკას იმიტომ, რომ რომ მიყვარს სიცოცხლე"</div><div style="text-align: left;">კლასიკურ იაპონურ პოეზიას არ ახასიათებს მაღალფარდოვანობა, გადაჭარბებული ემოციურობა. როგორც წესი პოეტი პირდაპირ არ გამოთქვამს თავის გრძნობებს. ერთი პატარა დეტალით იგი ცდილობს შექმნას წარმოდგენა მთელ სურათზე. სულიერი განწყობის შეცნობა ხშირად ძნელი ხდება ძალიან რთული და თავისებური ქვეტექსტების გამო. ისიკავას ტანკა კი განსხვავდება იმით, რომ პოეტმა შემოიტანა ახალი სახეები და დააღრვია კლასიკური ტანკასთვის დამახასიათებელი პირობითობა.</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">ზუსტად გადმოვიტანე წინასიტყვაობა. რატომღაც არ ჩავერიე იმ ადამიანის გრძნობებში ვინც ეს დაწერა. ბოლოს კი ჩემი საყვარელი ტანკა:</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">ერთხელ ხუმრობით დედაჩემი</div><div style="text-align: left;">მხარზე შევისვი, </div><div style="text-align: left;">იგი ისეთი მსუბუქი იყო,</div><div style="text-align: left;">რომ უცბად ცრემლი მომერია</div><div style="text-align: left;">და ვეღარ ვზიდე.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-4696790007391668577?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-61455579099511929332010-06-24T15:58:00.000+04:002010-06-24T15:58:14.804+04:00სირაქლემათარო ჩამოტყდა და შენ ჩამოვარდი.<br />თარო ჩატყდა და შენ ჩავარდი, რამაც პირში ლაყე კვერცხის გემო დამიტოვა.<br />სირაქლემა.<br />მიყვარს როცა დასკვნამდე ჩემით მივდივარ და ვიღაც არ შემომათხლიშავს ცხვირ-პირში.<br />არაფერი მინდა.<br />სრული არაფერი ვაკუუმის მსგავსი.<br />გულს ვეღარ ვგრძნობ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-6145557909951192933?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-33531646708724970922010-05-22T00:13:00.000+04:002010-05-22T00:13:44.350+04:00უსულო საგანირაღაცეები მეყალბება ამ ბოლოს... ვერ გავერკვიე საკუთარ დამოკიდებულებაში ადამიანებთან...<br />ბოლო ხანებში ვფიქრობ რომ არასწორად ვიქცევი მათთან დამოკიდებულებაში... ყოველი ადამიანი გარკვეულ ინდივიდს წარმოადგენს და ხშირად არ მალავს თავის ნამდვილ სახეს, მაგრამ როგორ ვიქცევი მე? მგონი არაადეკვატურად: ჯერ აჟიტირებული ვარ, ასე გადის რაღაც პერიოდი და უცებ აღმოაჩენ სიყალბეებს...ეიფორიის გასვლისას ყოველთვის აღმოჩნდება, რომ თვისება, რომელსაც თვლიდი მოჭარბებულად ქონდა კონკრეტულ ადამიანს, აღმოაჩენ რომ არც ისე მკვეთრადაა წარმოდგენილი...<br />ეს არის ჩემი ბრალი. ვიცი. ბვშვობიდან ასე ვიყავი. მერე ხან ვენარცხებოდი წინ აღმართულ კედელს, ხან უბრალოს სულერთი იყო ჩემთვის... არ მაღელვებდა...<br />სადღაც თავში მეშლება... თუ იღებ ადამიანს მერე მასში პატარ-პატარა ნაკლები აღარ უნდა გაღიზიანებდეს, მაგრამ მე თვითონ რთული ხასიათის მატარებელს მიჭირს ავიტანო სხვისიც... რაღაც ლაფსუსები...ერთი... ორი... სამი... ისე აცლიან ლაზათს... მერე უკვე სულ ერთი ხდება... როცა გეგონა შენზე ბევრად აღმატებული ყველაფრით, შენზე რთული პიროვნება, შენზე ღირსეული, უცებ ხვდები რომ ჩვეულებრივია.<br />მერე უკვე ყალბია ყველაფერი...<br />მე შემიძლია გავუგო ადამიანებს. მე მიყვარს ეს ჩემში, რაც უფრო ვხედავ სირთულეს, მით უფრო მიმზიდველია, მთავარია მერე არ აღმოჩნდეს რომ ეს ყველაფერი პოზაა...<br />ადამიანებო, ფიქრობთ რომ ეს პოსტი თქვენ გეხებათ?<br />არა! ის მხოლოდ ჩემია<br />მაპატიეთ ასეთი ეგოიზმი და დაუნდობლობა, მაგრამ ამ შემთხვევაში მე ვარ მთავარ როლში. ეს უძრავი თეატრია, სადაც მთავარი მოქმედი გმირი უძრავად დგას სცენაზე და მხოლოდ დეკორაციები იცვლება... ემატება... ემატება... ემატება... ჩრდილები... სინათლე...კაშკაშა ფერები... არა, სიკაშკაშე არაა აქ, არაა სიკაშკაშის ადგილი...<br />ეს უძრავი თეატრია... აქ მხოლოდ მკვეთრი მოძრაობა შეიმჩნევა... ისიც ხანდახან... მერე ისევ უძრაობა... დიდი ხნით<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-3353164670872497092?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-71616300936521874682010-05-18T00:02:00.000+04:002010-05-18T00:02:36.207+04:00რა პატარები ვართდღეს კურიერს უყურე შემთხვევით და გავიგე - მედვედევის უკრაინაში ვიზიტისას, უცნობი ჯარისკაცის საფლავის პატივსაგებად მისულ პრეზიდენტებს ქარი ცოტათი "გაეხუმრა". ვიქტორ იანუკოვიჩს ე.წ. "ვენოკი" დაეცა თავში. წამყვანმა თქვა, უკრაინის პრეზიდენტმა ყველას სთხოვა არ გაევრცელებინათ ამ ფაქტის ამსახველი ვიდეო-მასალა.<br />შევედი "facebook"-ზე და ყველგან ეს ვიდეო იდო... ყველგან და ყველასთან... ვუყურე რათქმაუნდა, მაგრამ რა მერე? ასეთი რამ ყვეას შეიძლება დაემართოს.<br />კომენტარები და სიცილ-ხარხარი რომ იყო ამაზე გავღიზიანდი... ეს იმას გავს, "დიდი ბიჭი" რომ დაგჩაგრავს, შენ სამაგიეროს ვერ უხდი და შემთხვევით ფეხი თუ წამოკრა - გიხარია... ყველაზე სასაცილო ისაა, რომ იანუკოვიჩს მოხვდა ეს გვირგვინი, და არა მედვედევს ანუ პირდაპირ მტერს...<br />ნეტა მედვედევს რომ დასცემოდა თავში ეს გვირგვინი, სახალხო ზეიმად გამოვაცხადებდით ამ დღეს თუ ეროვნულ დღესასწაულად?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-7161630093652187468?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-3254421242491666082010-05-11T20:34:00.001+04:002010-05-11T20:37:54.100+04:00ჩემი სანათაწეღან დავჯექი და ინტერნეტში ვიქექებოდი, ბიოგრაფიულ ცნობებს ვეძენდი სანათაზე... როდის დაიბადა, სადაა ახლა, რამდენი წლისაა... მერე დავანებე თავი, რა მნიშვნელობა აქვს ამ ყველაფერს, მე ხომ მისი ბიოგრაფიის დაწერას არ ვაპირებ, მე ჩემი სანათას შესახებ უნდა მოვყვე :) დიახ, ჩემი... არა იმიტომ რომ ჩემია მხოლოდ, უბრალოდ ჩემთვის ვინაა, რაა, როდიდანაა ამაზე გიამბობთ :)<br />შარშან "ლიტერატურული პალიტრის" ერთ-ერთ ნომერში მარიამ ხუცურაულის, იგივე სანათას ლექსები დაიბეჭდა. სიმართლე რომ ვთქვა არ წამიკითხავს... საერთოდ პროზას უფრო ვეტანები ხოლმე, პოეზია ჩემებურად მიყვარს - ბევრჯერ წაკითხული ლექსები მიყვარდება, ამოვიჩემებ და მერე ხელიდან ვერ მაგდებინებენ... ახალ ლექსებს ვერ ვკითხულობ<br />ხატია მიმყოფის ღმერთმა კარგად და "ლიტერატურული პალიტრა" ყოველ თვე მსტუმრობს. მაშინაც მე პროზას მივუჯექი, დედაჩემი - პოეზიას და დაიწყო:<br /> - ეკა, ნახე რა მაგარი ლექსებია- მოდის ერთხელ დედა<br />მე არ მიყვარს ლექსებს რომ მიკითხავენ, ძალდატანებით :)<br /> - დედა, დამანებე თავი, მერე წავიკითხავ - ვპასუხობ.<br />დედაჩემს არ აინტერესებს და იოწყებს კითხვას :) მე რათქმაუნდა არ ვუსმენ :)<br />გადის რამდენიმე დღე, ჩემთან მოდიან მეგობრები. შემოდის დედაჩემი, რომელიც ასევე მეგობარია მათი :)<br /> - გოგოებო, ნახეთ რა უსაყვარლესი ლექსები აღმოვაჩინე - ამბობს დედა და უცერემონიოდ იწყებს კითხვას :)<br />გოგოები არაფერს ამბობენ, ღიმილით უისმენენ, ოღონდ მხოლოდ ზრდილობისთვის, მე გული მიწუხს :)))))) ასე გაგრძელდა ერთი თვე... დედაჩემს ლიტერატურულ ტერორში ვყავდი :)<br />ასე გავიდა "ტერორისტული" თვე... მერე ბრაზმა გამიარა :) და ჟურნალი ავიღე, ერთი ლექსი თავისით შემომეკითხა, მერე მეორე, მესამე, მეოთხე...ვაიმეეეეეე...<br />ახლიდან ვკითხულობდი, იგივეს...<br />ეს მომწონს...<br />არა, აი ესეც რა საშინლად მომწონს... ეს რა ცუდია?... შემიყვარდა...საშინლად<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_c5NGbT1MVbA/S-mH1Bh85II/AAAAAAAAACU/8uBS4-F8IYg/s1600/sanathas_wigniwina_kda.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_c5NGbT1MVbA/S-mH1Bh85II/AAAAAAAAACU/8uBS4-F8IYg/s320/sanathas_wigniwina_kda.jpg" /></a></div><br />ვინაა სანათა? რად მინდა ბიგრაფია, რად მინდა დაბადების თარიღი, აი ვინაა<br /><br /><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ფშავლის ქალებში სანათა<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ანთია ასკილივითა,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ნაზია მთებზე ნისლებად<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">გაკრული მანდილივითა...<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">სოფლის ქალ-რძალში ამაყად<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">მიმოდის ქურციკივითა,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">წრფელია - ფშანზე ჩამოსულ <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ხარჯიხვთა წყურვილივითა,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ძნელია - დილაბნელაზე<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">არაგვის დუმილივითა,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">მწველია - ფშაველ წაწალთა<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">მოუკლავ სურვილივითა...<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">მწარეა, როგორც ტკივილი<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ცხრა ტყვიით დაჭრილივითა,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ცხარეა - მონადირეთა<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ასახდენ ქადილივითა,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">მიმოდის გზაწვრილაებზე</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";"><o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"> </div>იცი როგორი ლექსები აქვს? იცი რატომ მიყვარს? მთის ქალაა და ნაზია, თანაც ცოტა ველური, ვნებიანია და თან ცოტა მორცხვი - აი ლექსებიც ასეთი აქვს :) უყვარს და ლექსებიც ასეთი აქვს - მთლიანად გაჯერებული სიყვარულით<br /><br /><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">მეფერებიან ულეწელები,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ჟრჟოლის და ცეცხლის მგვრელი,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">სულში ხელები, მხრებზე ხელები,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">თმებში ხელები შენი...<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">გათანგული ვარ ნათიბის სუნით,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">წყენა არ მახსოვს ერთიც,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">თიბათვის წვიმას მივეშვირე და<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ლექსით ვივსები შენთვის...<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ასე წვიმით და ლექსებით სველი,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">საყურ-ბეჭედზე მწყრალი,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">სათიბში გელი შენდ მზის წაწალი<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ქალთარაფერა ქალი...<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background: rgb(255, 255, 255) none repeat scroll 0% 50%; font-family: "Sylfaen","serif";"> ისე ცხადად შევიგრძნობ ხოლმე ამ ყველაფერს, მგონია ჩემს თავს ხდება... ჩემს თავსაა მარწყვის სუნით დაბნეულის ბედნიერება, ისე როგორც ეჭვებშერეული სანათას წუხილი... </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background: rgb(255, 255, 255) none repeat scroll 0% 50%; font-family: "Sylfaen","serif";">არა! ჩემზე კარგად თვითონ ამბობს თავის ლექსებში როგორ შეუყვარდა, როგორ ელოდა, როგორ ეშინოდა, როგორ ფიქრობდა - </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background: rgb(255, 255, 255) none repeat scroll 0% 50%; font-family: "Sylfaen","serif";"> </span> </div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">“მიყვარს.... არ მიყვარს...” - ფოთლებზე ვითვლი<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">და ბოლოს კენტად მრჩება - “არ მიყვარს”,</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";"><o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background: rgb(255, 255, 255) none repeat scroll 0% 50%; font-family: "Sylfaen","serif";"> როგორ ხვდება ბოლოს-</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">შენსკენ მოვდივარ, მალე ნახვამდე<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ლოდინისფერი მაცვია კაბაც,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">მე შენ მიყვარხარ (როგორც აქამდე),<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ეს შეეშალათ გვირილებს რაღაც...</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";"></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";"></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";"><o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background: rgb(255, 255, 255) none repeat scroll 0% 50%; font-family: "Sylfaen","serif";">მერე ლოდინი, დიდი და მტანჯველი... ლოდინი მთაში</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">სანამდე ვიარო უშენოდ შარახევს, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ერთურთი შორიდან სანამდე ვახელოთ, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">შენს სურნელს ინახავს თმები და თითები <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">შენ ხელშენავლები პერანგის საყელო...</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ან ეს</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">წუხელის სიზმარში მომელანდე,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">თვალებნათელო და სულმზიანო,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ვაი, რა უღმერთოდ მოენატრე,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ბეჩავ გულს, ხოხბების საფრთხიალოს...<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">შენ იქნებ აღარც გახსენდები,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">შავქალა ღრუბლებთან დარჩენილი,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">დარდებმა დამიჭკნეს ბილილები,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">სათელად მიგიან ნაბდებივით...<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ვეღარ აიცილა გულის ფარმა,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ეჭვები ისრებად დაწევნილი -<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ეგებ მოხიბლაო ქისტის ქალმა, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ლამაზი არიო, დაწყევლილი...<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ლამაზიც არი და თამამიცა, -<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ჩაიქირქილებენ ტოლ-სწორები,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">მე რაღა დაგწამო დასაფიცარს,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ისევ სევდა შემრჩა მოგონების...<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">თითისტარს ეხვევა ზამთრის ღამე,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">სარკმელში ცა მოჩანს ავდრიანი,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">აბა, შენ მე როგორ მიღალატებ,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ეს ეჭვი სულ ზამთრის ბრალი არის...<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">თითისტარს ეხვევა ზამთრის ღამე,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">სარკმელში ცა მოჩანს დარდიანი,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ეგებ მზემ გააქროს დილით ნისლი,<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ჩვენ შორ-შორ ყოფნაში ბრალიანი...</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ვიცოდი :) ვიცოდი თვითონ მოყვებოდა თავის ამბავს თავისი ლექსებით... მე რაღა საჭირო ვარ... მიყვრას როცა ამდენი ლოდინის მერე წერს</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">მოწმენდილ ცაზე მეხად გასკდა, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ცოლად გინდივარ, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">შეგიყვარდი და <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ფეხქვეშ მიგებ დიბა-ატლასებს... <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">მე რა შეგკადრო <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">მდიდარს, ზვიადს, დიდს და ხვავრიელს?.. <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">აგვისტოს ხვატში <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ბუერის ყუნწს წვეთად ვკიდივარ, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">ამ ხნის მწყურვალო, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">დამაშვრალო, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">მოდი, დამლიე...</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";"> </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";"></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";"><o:p _moz-userdefined=""><br /></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";"><o:p _moz-userdefined="">ხომ ლამაზია :) გადის წლები და ასაკი გვემატება... ნამდვილი სიყვარული არსებობს და იარსებებს მუდამ, თავისი ტკივიკითა და ბედნიერებით</o:p></span></div><div class="MsoNormal"></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">ოცდახუთი წელია, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">მზე-რგოლს ხუნდად ვატარებ. <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">ოცდახუთი წელია, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">მაქალებ და მახარებ... <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">ოცდახუთი წლის წინათ <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">დაგაბედა განგებამ, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">მოპოეტო, მარტივით <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">შლეგი გოგოს გაძლება... <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">არც ვყოფილვართ მას მერე <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">კენტად, იო-წიოდა, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">ბევრჯერ კიდეც გვტკიოდა, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">გვციოდა და გვშიოდა... <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">ოცდახუთი წელია, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">სარეცელს მიზიარებ, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">მძიმე ყმაწვილკაცობის <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">ლექსით გიფევ იარებს... <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">შენს ჩრდილს შემოფარებულს, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">სევდა ვერ მინაპირებს, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">ოცდახუთი წელია, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">იანვრებს მიაპრილებ... <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">მერე რა, თუ დღეს და ხვალ <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">შვილიშვილებს ვნატრულობთ, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">ჩემო თეთრცხენიანო <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">უფლისწულო ზღაპრულო! <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">ოცდახუთი წელია, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">კერიის ცეცხლს გინახავ. <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">ეჭვიც არ გამჩენია, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">ნეტავ, თუღა მიყვარხარ... <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">ისევ ვხიბლავთ ერთურთს და <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">ისევ გვეტრფიალება, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">რა დროს შემოდგომაა, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">ჩემო ივრისთვალებავ?! <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">ოცდახუთი წლის მერეც, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">თავბრუს გახვევ წინანდელს, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">მთელი მაშრიყ-მაღრიბის <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">ლამაზმანთა ჯინაზე... <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">ოცდახუთი წელია, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">შენს ეზო-კარს ვალაგებ. <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">ოცდახუთი წელია, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">მამღერებ და მალაღებ... <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">ოცდახუთი წელია, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">გვადევს ოქროს ბორკილი, <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">ღვინობისთვის მიწურულს <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">დავთქვით ვერცხლის ქორწილი... <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">იმ, სხვა ქორწილებამდე <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">ფერი ბევრჯერ ვიცვალოთ<o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="background-color: white;"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background-attachment: scroll; background-image: none; background-position: 0% 50%; background-repeat: repeat; font-family: "Sylfaen","serif";">შენი მკერდი სასთუმლად <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background: rgb(255, 255, 255) none repeat scroll 0% 50%; font-family: "Sylfaen","serif";">ღმერთმა ნუ მომიშალოს...</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background: rgb(255, 255, 255) none repeat scroll 0% 50%; font-family: "Sylfaen","serif";">ეს პატარა, ძალიან პატარა ექსკურსია - სანათას ცხოვრების ჩემეული ვერსია :) იქნებ არასწორად დავალაგე, იქნებ არც მოეწონოს თვითონ რომ ნახოს... არა, როგორ მოეწონება, სიტყვის თქმა მინდოდა და მას ყველაფერი ქონდა ნათქვამი უკვე :) ერთი კია, ძალიან ცოტა დაიტია პოსტმა, იმდენის კიდევ ... იმდენი ისტორია</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background: rgb(255, 255, 255) none repeat scroll 0% 50%; font-family: "Sylfaen","serif";">ჩემ წაწლის გაკეტებულ დეკის ჩაი მამინდაო :) სანათას ლექსებში დეკა ისეთი ლამაზად ჩანს... მერე ვნახე რა ლამაზი ყოფილა... სანათას და დეკის დამსახურებით ყველაზე ძვირფასი საჩუქარი მივიღე მე - ლექსი ერთი ადამიანისა :)</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background: rgb(255, 255, 255) none repeat scroll 0% 50%; font-family: "Sylfaen","serif";">არ აქვს მნიშვნელობა რამდენად დაიმკვიდრებს პოეტი მსოფლიო ლიტერატურაში თავის ადგილს. ადამიანების გულებში დამკვიდრებული ადგილი ყველაზე ძვირფასია. </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background: rgb(255, 255, 255) none repeat scroll 0% 50%; font-family: "Sylfaen","serif";">ხოდა სანათა ჩემს გულშია.</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="-moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; background: rgb(255, 255, 255) none repeat scroll 0% 50%; font-family: "Sylfaen","serif";"> </span><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";"><o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";"><o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";">მაპატიოს სანატამ ასეთი უგერგილო პოსტი :) </span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";"></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";"> <o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Sylfaen","serif";"><o:p _moz-userdefined=""></o:p></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-325442124249166608?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-32645293656662424802010-04-28T16:57:00.000+04:002010-04-28T16:57:44.164+04:00დვნობა 201024-ში დვანში წავედით მე, გვანცა და მარო. როცა მარომ მითხრა შაბათს დვანში მოდიხარო, არც კი დავფიქრებულვარ ისე მივეცი თანხმობა. საშინლად მჭირდებოდა გარემოს შეცვლა და ეს ერთერთი მშვენიერი ადგილი იყო სადაც სიამოვნებით წავიდოდი<br />დვანში კოხიჯვრობა იყო, კოხიჯვრის წმინდა გიორგის დღესასწაული, იგივე კვართობა. სოფელში სტუმრიანობა და შესაბამისად უამრავი მთვრალი ადამიანი იყო :)<br />შაბათს წვიმდა საშინლად, ციოდა. ეკლესიის მონახულება არც გვიფიქრია, არც გაგვიშვებდა არავინ. ეკლესია სადღაც შუაშია მოქცეული - ოკუპირებულ და კონტროლირებად ტერიტორიებს შორის...<br />საერთოდ არ მიყვარს უცხო გარემოში მოხვედრა, უხერხულად ვგრძნობ თავს და სიამოვნებას ვერასდროს ვიღებ. ამ ბოლო ხანებში ჩემმა უღიმღამო (უზუსტესი შეფასებაა) მდგომარეობამ უფრო მკვეთრად გამოხატა უცხო გარემოში მოხვედრის სურვილის არარსებობა. დვანში თავს ვგრძნობ როგორც საკუთარ სოფელში, როგორც სახლში. სხვა შემთხვევაში ვერანაირი ძალა ვერ მაიძულებდა სახლიდან ფეხის გადგმას :)<br />კვირას მზის სითბომ გვისალბუნა. შეგვავსო საოცრად და იარებიც მოგვიშუშა. ეკლესიისკენ დავადექით გზას... არა, ექსტრიმი არ იყო ჩვენი თანამდევი, უბრალოდ მწყემსად წასული სკოლის დირექტორისათვის საგზალი უნდა აგვეტანა :)<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_c5NGbT1MVbA/S9gj3tPDpCI/AAAAAAAAACM/nlZ-y88AfyE/s1600/250420106043.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/_c5NGbT1MVbA/S9gj3tPDpCI/AAAAAAAAACM/nlZ-y88AfyE/s320/250420106043.jpg" width="320" /></a></div><br />ქვემოთ, სახლთან ბლოკპოსტია. იქ მთავრდება ჩვენს მიერ კონტროლირებადი ტერიტორია. მზემ სიცოცხლე მოგვანიჭა, საზღვრების შეგრძნება წაშალა...<br />ვერ ვგრძნობდი სად იყო საზღვარი. არა იმიტომ რომ ეს მიწა საქართველოსია და უკანონოდაა მითვისებული, უბრალოდ არ მქონდა საღზვრის შეგრძნება არანაირი და მშვენიერი იყო ეს, საოცარი შეგრძნება. მიუხედავად ყველაფრისა საოცარ სილაღეს და თავისუფლებას ვგრძნობდი, მიახაროდა ცოცხალი რომ ვიყავი, მიხაროდა მზე, მიხაროდა სიმწვანე და სველი მიწა<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_c5NGbT1MVbA/S9glVGItQGI/AAAAAAAAACQ/nGqg26caXA0/s1600/250420106067.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/_c5NGbT1MVbA/S9glVGItQGI/AAAAAAAAACQ/nGqg26caXA0/s320/250420106067.jpg" width="320" /></a></div>ამ გორის უკან სულ ოსური სოფლებია, ამ გორის უკან უზარმაზარი სამხედრო ბაზა შენდება... მე არ ვიცი რა იქნება ხვალ, ზეგ, ეს არც ერთმა დვანელმა არ იცის და ყველას ჩუმი შიში აქვს მომავლისა, რომელიც არ ვიცით რას გვიმზადებს. მე უბრალოდ ერთი რამ ვიცი, რამე რომ მოხდეს მეც ისევე მეტკინება სული და ხორცი, როგორც თითოეულ მკვიდრს. მესამედ ვიყავი ამ სოფელში და მეგონა სახლში დავბრუნდი. რამე რომ მოხდეს მე მატერიალურს არ დავკარგადვ არაფერს, მაგრამ ჩემი სიხარულისა და გულის ნაწილი აუცილებლად მიკვდება... თუმცა მხოლოდ კარგის იმედი მაქვს. ორი წლის წინ დვანიდან გამოქცეულებს სრულიად დარწმუნებულმა ვუთხარი - თქვენ დაბრუნდებით! და ისინი დაბრუნდნენ. ხოდა ახლა ვამბობ რომისინი მშვიდობიანად იცხოვრებენ დვანში! და იცხოვრებენ!!!<br />როგორ შემიძლია გვერდი ავუარო მასპინძლებს, საოცარ ხალხს, მაროსა გვანცას დედულეთს... როგორ არ ავნიშნო თამარა ბაბო, უსაყვარლესი და უტკბილესი მოხუცი, საოცრად პროგრესულად მოაზროვნე, რომელიც თვლის რომ არაა საჭირო განვლილ საუკუნეში მიღებული ნორმები ოცდამეერთე საუკუნეშიც უნდა დაიცვან მისმა შვილიშვილებმა. მიყვარს ასეთი მოხუცები, გონების სიჯანსაღეს რომ არ კარგავენ ასაკის მატებასთან ერთად. ისე მიხაროდა რომ ვუყურებდი, მივხვდი როგორ მაკლია ბებიის სითბო. თითქოს არ გახსენდება, წასულია უკვე, მაგრამ გახსენება სითბოსა და ტკივილს გიღვრის გულში.<br />როგორ არ ავღნიშნო პოეტური სულის მქონე მათემატიკოსი სკოლის დირექტორი :) ჩემი მეგობარი, რომელიც დიდი ძალაა სოფლისთვის. როგორ აქვს საკუთარ კაბინეტში ჩაკეტილი საერთაშორისო ორგანიზაციების მიერ დარიგებული სარეცხის ფხვნილის მთელი არმია და სხვა საშუალებები და არავის აძლევს უფლებას ერთი ცალიც კი აიღოს, მის მეუღლესაც კი :) როცა ვკითხე სარეცხი ფხვნილი რაში უნდა გამოიყენოთ სკოლაში-თქო ჯერ არ ვიციო, მიპასუხა :))))))))))<br />როგორ არ ავღნიშნო მისი მეუღლე, ძალიან სიმპატიური ქალბატონი, რომელიც იგივე სკოლაში მშობლიური ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელია. სახლში კი საოცრად თბილ სიტუაციას ქმნის მისი დიასახლისობა.<br />როგორ არ ავღნიშნო ტარიელი და თამარი :) ქალბატონი ტამო ერთი კუდრაჭა ჭინკაა, თვალებში ჭინკები დაუხტის და სულ რაღაც აინტერესებს, მამიდაშვილების მესაიდუმლეა და საერთოდ უკუდრაჭესი რამეა. ტარიელი კი დღითიდღე იზრდება და სულ იცვლება. პაწაწუნა ბიჭი იყო პირველად რომ ვნახე, ახლა კი თანდათან საინტერესო პიროვნებად ყალიბდება. მამის მეგობრებს უხარიათ, მოგვესწროო. მე კი ვფიქრობ სტუდენტობა მის დიდ პოტენციალს სულ სხვა მხარეს წარმართავს. დარწმუნებული ვარ ერთ ხუთ წელში იამაყებენ არა იმით, სუფრაზე გვერდი დაგვიმშვენაო, არამედ იმით, რომ საინტერესო, განათლებული და პროგრესული ახალგაზრდა იქნება.<br />ჰოდა მე მიყვარს მდინარე ფრონეს ხეობა, ვაშლის ბაღები, შიოს ბიჭის სახლი მიყვარს, თენგოს ღვინო :)))))))))), მაროს ეზოს გაუყვავებელი იასამნები მიყვარს... დვანი მიყვარს და მინდა მუდამ მეგულებოდეს თუნდაც ასეთ მდგომარეობაში, თუნდაც ჯარისკაცებით ბლოგპოსტებზე, მაგრამ მეგულებოდეს და ვიცოდე, რომ მე ჩავალ დვანში<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-3264529365666242480?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-91105363513444831532010-04-22T14:16:00.001+04:002010-04-22T14:18:56.900+04:00საკუთარი თავის ძიებაში დაწერილი პოსტიახლა ვიქექებოდი ჩემს უჯრაში და ეს ვიპოვე. დრო გადის და არაფერი იცვლება თითქმის<br /><br />პრინციპში არ ვიცი რამდენად კარგია როცა არ იცნობ, ჯერ კიდევ არ იცნობ საკუთარ თავს... ნუ თუ ეძიებ, მაშინ შეიძლება ამაში კარგი მხარე დაინახო, თორემ თუ გაჩერდი... როცა იცნობ შენს პიროვნებას, მაშინ დრო უკვე მეტი გრჩება იმისთვის, რომ სათანადოდ გამოიყენო, საჭიროების მიხედვით... გამიგია, ადამიანთა ნაწილს აქვს შეგრძნება, რომ ცოტა დრო აქვთ და სულ რაღაცის მოსწრებაზე არიან; მეც სულ მაქვს შეგრძნება, რომ მაგვიანდება, მაგვიანდება, მაგვიანდება... მაგრამ არაფერს ვაკეთებ ამის შესაცვლელად.<br />ცოტა იფიქრეო, ამდენს რომ ფიქრობ იმიტომ ხარ ასეთი დათრგუნულიო, იმიტომ იტანჯებიო... სასაცილოა...<br />მუდმივი შეგრძნება - არავინ მიცნობს... თუ ესეც ის მომენტია, რომ "კარგი ტიპი" ხარ თუ არავინ გიცნობს? რაღაც გამოუცნობი და საინტერესო? იქნებ ყველასთვის გაშიფრული ხარ და ქმნი ილუზიას, რომ მიუწვდომელი ხარ? ილუზია...<br />მუდმივი უკმაყოფილების შეგრძნება... რატომ? რატომ მაქვს ასეთი დიდი მოთხოვნილებები? ვიმსახურებ კი მეტს? იქნებ არა, ან იქნებ კი? თუ ეს კვლავ ილუზიაა?სხვათაშორის, სხვებზე ვამბობ, ბედი დაყვებათქო. საკუთარ თავზე მეშინია? არ მინდა გაგრძელდეს? არ მინდა გვერდით ადამიანი, თუ ოდესმე ვიფიქრებ, რომ მე მეტი მეკუთვნოდა!!! არ მინდა მქონდეს ეს შეგრძნება და მინდა ვიყო შევსებული... აი სისავსე მაკლია... თუმცა იმდენად პრიმიტიულად ვფიქრობ, რომ ყველაფერი ერთ აზრამდე დადის... ამ ბოლოს, ვატყობ, ყველა ფიქრი და საუბარი ერთ წერტილამდე მიდის და იქ ჩერდება... რატომ?<br />ვიცი რომ არ ვარ ძლიერი, მაგრამ ხომ შეიძლება ვაიძულო თავი... ძალიან რომ ვარ არეული ამას მხოლოდ ხანდახან ხვდებიან... დაბალანსება მჭირდება... ვინ გამიგებს ასეთ არეულს? რატომ მაღიზიანებენ ადამიანები? რატომ ხდებიან უინტერესონი? რატომ მემართება დეპრესია ყოველი ქეიფის მეორე დღეს? რატომ არ მაქვს პროტესტი იმ დღეს? რატომ ვარ გაორებული? ერთ დღეს - სანიმუშოდ გამგები გოგო, მეორე დღეს - დეპრესიული ტიპი?<br />დავიღალე საშინლად. არ მინდა არ ვიფიქრო. რატომ არ უნდა ვიფიქრო? ფიქრის გარეშე უფრო დამტანჯავს პრიმიტიულობის სინდრომი... რამე უნდა შეიცვალოს... სადმე მინდა... მარტო მინდა... სხვაგან... სხვა გარემო მჭირდება, ინტელექტუალურად დატვირთული. დარწმუნებული ვარ ბევრ კითხვას გავცემდი პასუხს... მირჩევნია გამიჭირდეს<br /><br />პ.ს. ეს წერილი რამდენიმე თვის წინ მაქვს დაწერილი. ისევ მინდა სხვაგან<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-9110536351344483153?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-23054008294661081572010-04-17T18:56:00.000+04:002010-04-17T18:56:22.070+04:00ივერია თუ მუზა? :)ჩემთვის დაუმუშავებელი ალმასია..აი საშინლად ძვირფასი რომაა და დაუმუშავებელი, დაუწახნაგებელი, უსიმეტრიო... მთელი ხიბლი მის ასეთ დაუმუშავებლობასა და უსიმეტრიობაშია :) <br /><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Acad Nusx",Arial; font-size: 12pt; line-height: 115%;"> ერთხელაც მახსოვს, ფორუმზე შევედი პირველად... ნუ ეს იყო ოდესღაც :D აღარც მახსოვს როდის... დაახლოებით ოთხი წლის წინ... განყოფილება იყო "ერთიანი საქართველო" თუ რაღაც ეგეთი ერქვა, ზუსტად არ მახსოვს, სადაც საინტერესო თემები დავლანდე. ერთი თემა იყო - "იავნანა"... ნუ იქ დავპოსტე... ძველი პოსტები წავიკითხე და ხმამაღლა გამოვხატე აღფრთოვანება. პირადში მომწერა ერთმა იქაურმა... სასაცილო ის იყო, რომ პირადი წერილების ნახვაც არ ვიცოდი, იმდენად არ მქონია ფორუმებთან შეხება, მაგრამ ხომ არ შევიმჩნევდი :D ნუ რაღაც მივწერე, მერე მომწერა, მერე კიდევ და ასე შევყევით, სასაცილო რაღაცეებს მეკითხებოდა ხოლმე, ჩემზე პატარა იყო ასაკით, მაგრამ დიდივით ლაპარაკობდა და მეც დავიჯერე მისი დიდობა :) ასე გავიცანით ერთმანეთი. რაღაც პერიოდი ვურთიერთობდით, მერე რამდენიმე თვე დავიკარგე, საერთოდ ვეღარ გამოვჩნდი იმ "სამყაროში" და რამდენიმე თვის მერე ისევ შევედი... ხალხი დამხვდა შეცვლილი, მაგრამ ნაცნობი ნიკი ისევ აქტიურად პოსტავდა... მორიდებით მივწერე - ალბათ არ გახსოვარ, მე დავბრუნდი... რეაქცია საკვირველი - ვააა, რა მაგარია, სად იყავი და ეგეთები.. გამიხარდა - ვახსოვარ ადამიანს. მიწერ-მოწერა განახლდა მეტი ენთუზიაზმით, მერე სურათები გავცვალეთ, მახსოვს მოვკვდი ნერვიულობით, ოღონდ რა მანერვიულებდა არ ვიცი :D არ შეგეშინდესთქო - მივწერე. სურათი მოვიდა და ეწერა - არ შეგეშინდეს :D დავხედე ფოტოს და იქიდან მიყურებდა სრულიად განსხვავებული სახე, არასდროს არავისში რომ არ შეგეშლება. რაღაცნაირი - ღიმილით დავახასიათე ჩემს თავში :) მერე შეხვედრა დავთქვით :) ცხოვრებაში არავის შევხვედროდი ასე გაცნობილს, ჩემთვის ეს ცოტა მიუღებელი იყო, რაღაც პრინციპი მქონდა, რომ არ უნდა შევხვედროდი ვირტუალურად გაცნობილ პიროვნებას, მაგრამ ზუსტად მივხვდი - ყოველთვის ვინანებდი რომ არ მენახა!</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Acad Nusx",Arial; font-size: 12pt; line-height: 115%;"> </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Acad Nusx",Arial; font-size: 12pt; line-height: 115%;">შეხვედრა სიონის ეზოში იყო დაგეგმილი. მე 45 წუთი დავიგვიანე :) ნუ არ მინდოდა, მაგრამ ასე მოხდა :) კიბეებიდან რომ გადავიხედე, სადაც ყველაზე მეტი ნაგავი იყო იქ იჯდა ერთი ბიჭი, გავიღიმე, მივხვდი ეგ იყო, თვითონ ვერ მიცნო, სურათში სხვანაირი ხარო. შევხედე - მაღალი, გამხდარი, წვერიანი, ქართული ცხვირით, გაბურძგნული თმებით, დანგრეული ჯინსით, დაფხრეწილი კეტებით, რაღაც ამოქექილი პლაშოვკა კურტკით და მამამისის ძველი, კუბოკრული პერანგით :D:D:D ნუ ხო ძaliან სანახავი იქნებოდა? :D სასტიკად არ მომეწონა :D ამის საპირისპიროდ მე საკმაოდ მოწესრიგებულად და აკურატულად მეცვა და ღმერთს მადლობას ვეუბნებოდი, რომ ჯინსი მაინც ჩავიცვი და არა კლასიკური კაბა :D </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Acad Nusx",Arial; font-size: 12pt; line-height: 115%;"> ასე დაიწყო ჩვენი ნაცნობ-მეგობრობა, რომელიც ფორუმზეც გრძელდებოდა. თანდათან ვხვდებოდი, რომ საერთო ინტერესები გაგვიჩნდა... არა, განა საერთო ინტერესები, ეს მე გავიზიარე მისი ინტერესები - კარგი თუ ცუდი, აზრიანი თუ უაზრო :D ჩემმა რადიკალიზმმა ფრთა გაშალა :) ვსაუბრობდით, ვკამათობდით, რაც ძირითადად მისი გამარჯვებით მთავრდებოდა და ასე მიდიოდა ცხოვრება სანამ...</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Acad Nusx",Arial; font-size: 12pt; line-height: 115%;">სანამ უცებ, ერთერთი მორიგი შეხვედრის შემდეგ არ აღმოვაჩინე, რომ... რა სიმპათიურია მოკლედ შეჭრილ თმებში... და რა საინტერესოა, რა რადიკალურია, რა პირდაპირია, რა სამშობლოს მოყვარულია ( და არანაირად ურაპატრიოტი), რა... რა... რა... მივხვდი რომ მომეწონა</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Acad Nusx",Arial; font-size: 12pt; line-height: 115%;">რაღაც პერიოდი თავს ვარწმუნებდი საპირისპიროში, მაგრამ უშედეგოდ... არ მითქვამს მისთვის, თუმცა არც დამიმალავს... მე მგონია რომ ის ხვდებოდა და მინდოდა კიდეც რომ მიმხვდარიყო, მე არ ვმალავდი, არ მრცხვენოდა, მე პირდაპირაც ვიტყოდი, დარწმუნებული რომ ვყოფილიყავი - გრძნობა მქონდა, მაგრამ მე მხოლოდ მომწონდა და ზედმეტი გულგახსნილობა საერთოდ მიუღებელი იქნებოდა. რომ არ გამჩენოდა სიმპათია, გასაკვირიც იქნებოდა, იმდენად განსხვავებული, იმდენად რაღაცნაირად ჩემს პიროვნებასთან ახლოს იყო.... თუმცა ერთმა ჩემმა მეგობარმა მითხრა - ის ძალიან გავს შენსას, მაგრამ შენი არ არისო - ეს იყო სიმართლე.</span><span lang="EN-US" style="font-family: "Acad Nusx",Arial; font-size: 12pt; line-height: 115%;"> </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Acad Nusx",Arial; font-size: 12pt; line-height: 115%;">თანდათან მოხდა ჩვენი ურთიერთობის გაციება, ისე ხშირად არ ვურთიერთობდით პირადად, მე უკვე ყველაფერში აღარ ვეთანხმებოდი, მოგვდიოდა კამათი, სადაც მე ვრჩებოდი ნაწყენი, მას კი ეცინებოდა - რა გწყინსო, ქალი ხარ რააო...ამაზე უფრო ვიბუსხებოდი და ჩემს თავს ვმუხტავდი საშინლად უარყოფითად... მას არ ქონდა სიმპათია ჩემს მიმართ, ჩვენი ურთიერთობა თავიდანვე მეგობრულად დაიწყო და ასეც უნდა გაგრძელებულიყო... ეს მე ავურიე რაღაცეები და ისიც დაიძაბა და ჩამომშორდა, თუმცა ისევ ვურთიერთობდით, მხოლოდ საზოგადოდ... მისსავე საქებად უნდა ითქვას, რომ ცუდი და მიუღებელი არაფერი გაუკეთებია, თუმცა საშინლად მტკენდა ხოლმე გულს თავისი სიხისტით ალბათ დღეში 2-3-ჯერ, თუმცა თვლიდა, რომ არაფერს საწყენს არ ამბობდა...ეგეთია :)</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Acad Nusx",Arial; font-size: 12pt; line-height: 115%;">გავიდა რაღაც პერიოდი და მე ყველაფერმა გადამიარა :) საკმაოდ მალე, მივხვდი რომ მიყვარდა მართლა გულით, მაგრამ როგორც ძალიან კარგი მეგობარი... და როგორც შემდეგ ჩემმა უჭკვიანესმა მეგობარმა მითხრა - შენ ყოველთვის მეგობარივით გიყვარდა, უბრალოდ დაიბენი ერთი პერიოდიო :) და ჩემი ეს მეგობარი არასოდეს ცდება :)</span><br /><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: "Acad Nusx",Arial; font-size: 12pt; line-height: 115%;">დადგა შემდეგი ეტაპი ჩვენი ურთიერთობისა - მას შეუყვარდა, ხო...ნამეტნავად შეუყვარდა :) როგორიცაა თვითონ, ისე შეუყვარდა... მისმა სიყვარულმა დაგვაახლოვა, მისმა გაჭირვებამ და გრძნობებმა. მე ბედნიერი ვიყავი რაღაცით თუ ვეხმარებოდი... მე ფაქტიურად მეგობარი დავიბრუნე... როცა ასე თუ ისე მოგვარდა ყველაფერი მე გავიხსენი... ოთხი წლის ინტენსიური ურთიერთობის შემდეგ მასთან მე დავიწყე მოყოლა ჩემზე, ჩემს ფიქრებზე, ჩემს გრძნობებზე... ვუყვებოდი იმას, რაც მინოდოდა ჩემზე სცოდნოდა და ეს პროცესი გრძელდება. ჩვენ დავმეგობრდით, ახლა უკვე მართლა და მე მიხარია. ძალიან მიყვარს და მიხარია რომ გვერდით მეგულება</span></div><br /><span lang="EN-US" style="font-family: "Acad Nusx",Arial; font-size: 12pt; line-height: 115%;">პ.s. ამ ოთხი წლის მანძილზე თუ ოდესმე გეოგრაფიული, ისტორიული ან ნებისმიერი წვრილმანი სახის ინფორმაცია დამჭირვებია, იმავე წუთს მასთან ვრეკავდი და 95% ვიღებდი ზუსტ პასუხს. ამ ოთხი წლის მანძილზე სულ გვერდით იყო და საკმაოდ გვიან მივხვდი რა ახლობელი გახდა ჩემთვის :)</span><br /><br /><span lang="EN-US" style="font-family: "Acad Nusx",Arial; font-size: 12pt; line-height: 115%;">პ.პ.ს ეს პოსტი 4 იანვრის დილას დაიწერა... ეს ერთერთი ისეთი პოსტია, რომელმაც "ამოხეთქა" :) დავდე ბლოგზე, მერე ავიღე, ახლა ისევ ვდებ - თუ გულწრფელი მინდა ვიყო, ბარემ ბოლომდე :) </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-2305400829466108157?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-66490135370196098062010-04-14T20:01:00.000+04:002010-04-14T20:01:48.645+04:00ჩემი იასამანიარის ასეთი საშუალო სტატისტიკური ჰოლივუდური მელოდრამა :სანამ შენ გეძინა" სანდრა ბალოკის მონაწილეობით... ხოდა ამ ფილმის შინაარსი არაფერ შუაშია ჩემთან, უბრალოდ სანამ მე მეძინა ჩემი იასამანი აყვავებულა<br />ეგოისტური დამოკიდებულება მაქვს მე იასამანთან - მარტო ჩემთვის მინდა. დღეს გული გამინათდა გასაყიდად გამოტანილს რომ მოვკარი თვალი, მაგრამ იმავე წამს ეგოიზმმა დამრია ხელი. ჩემია იასამანი და ეს ყოველ კუთხეში მდგარი გამყიდველები ძალიან მავიწროვებენ.<br />რომ ვუყურებ და რომ ვსუნთქავ, მე ვარ ხოლმე მაშინ... სრული სიცხადით შევიგრძნობ ხოლმე საკუთარ თავს... ხომ არის ისეთი მომენტები, როცა უმარტივესი საგნები თუ მოვლენები ბედნიერებას განიჭებენ... ხოდა იასამანი ესაა ჩემთვის<br />ახლა წარმოიდგინეთ რა უბედური ვარ, როცა ყოველ კუთხეში ვხედავ კონებს ლარად... ასე მგონია გააუპატიურეს მეთქი<br />სამსახურში აპრილი მიყვარდა ყველაზე მეტად. ჩემი თანამშრომლის იასამანი ყვავილობდა და იმიტომ... ბაგებში ვერ ავიდოდი იმათ მოსანახულებლად, სამაგიეროდ თვითონ ჩამოდიოდნენ ხოლმე ჩემს სანახავად ორ დღეში ერთხელ... ჩავეხუტებოდი ხოლმე მსუქნად აფეთქებულ რტოებს, ჩავისუნთქავდი მათ სურნელს და ვგრძნობდი როგორ ნაბიჯ-ნაბიჯ ავსებდა გულს მისი სურნელი... აპრილი ყველაზე მეტად მსუბუქი და ბედნიერი იყო სამსახურში.<br />შარშან ივნისში სტეფანწმინდა მოვინახულე პირველად... გერგეთის სამებისკენ მიმავალმა პირველად რომ გაყვავებული იასამნები დავინახე ვიფიქრე მომეჩვენათქო... აღარ ველოდი და ამავსო სიხარულით<br />სანათაც კი წერს იასამანზე, აი სანათაზე არ ვეჭვიანობ :)<br /><br />ბატონო ჩემო,<br />აყვავდა თქვენი საყვარელი იასამანი,<br />გადიშალა მკერდზე ყვავილი...<br />მე მოვირთვები, გაოცდება მავან-მავანი<br />და თქვენს ნაცვლად თბილისს დავივლი...<br />ბატონო ჩემო!<br />შებინდებისას დაქანცული ქუჩის ხმაურით,<br />მთვრალი სუნით იასამანის,<br />მე დავწერ თქვენთვის, არ ექნება ლექსს სათაური<br />და ეს იქნება ჩემი წამალი...<br />ბატონო ჩემო!<br />შუაღამისას ჩუმად გამცნობთ იასამნობას<br />და რაიმეს უფრო სანატრელს.<br />როდის ჩამოხვალთ,<br />მომენატრეთ,<br />როდის ჩამოხვალთ<br />და ღამეს კვლავ თეთრად გავათევ...<br />ბატონო ჩემო...<br />უთქვენობამ და გაზაფხულმა იძალა ერთობ<br />ამ ტკივილებსაც კვლავ სათქვენო ლექსად ვინახავ<br />იასამნობა გამაგიჟებს, დამღუპავს, ღმერთო! <br />გადამარჩინეთ...<br />ბატონო ჩემო,<br />მე თქვენ მიყვარხართ!<br />აყვავდა თქვენი საყვარელი იასამანი,<br />ბატონო ჩემო!<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_c5NGbT1MVbA/S8Xmn_FjGNI/AAAAAAAAACE/IHlMmHFFryc/s1600/post-72-1221507278.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/_c5NGbT1MVbA/S8Xmn_FjGNI/AAAAAAAAACE/IHlMmHFFryc/s400/post-72-1221507278.jpg" width="322" /></a></div><br />ვერ ვეჭვიანობ სანათაზე :) <br />სამაგიეროდ მკითხავენ ხოლმე ხანდახან, რომელი ყვევილი გიყვარსო... აა იასამანი? - გაკვირვება - ხო, იასამანი მეც მიყვარს - არაფრად ჩაგდება.<br /><br />ხოდა ნურავინ მეცილება, ჩემია<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-6649013537019609806?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-74804377031375796172010-04-13T12:44:00.000+04:002010-04-13T12:44:50.173+04:00ნიკო<object width="500" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/w0ViRF_ATjI&hl=en_GB&fs=1&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/w0ViRF_ATjI&hl=en_GB&fs=1&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="500" height="405"></embed></object><br /><br />მაინც წავიდა<br />ასე მგონია უკანასკნელი რაინდი გარდაიცვალა<br />ბოჰემური რაინდი<br />გული მტკივა... რამდენიმე წელი კიდევ მეგონა იცოცხლებდა<br />ვის არ უყვარდა?<br />ვინ არ ავარდებოდა ხოლმე მის არა თავმდაბლობაზე?<br />მაგრამ მაინც წავიდა<br /><br /><object width="500" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/AbSgE9HxUgM&hl=en_GB&fs=1&color1=0x402061&color2=0x9461ca&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/AbSgE9HxUgM&hl=en_GB&fs=1&color1=0x402061&color2=0x9461ca&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="500" height="405"></embed></object><br /><br />მეტკინა ძალიან<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-7480437703137579617?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-12141938112625990522010-04-07T17:05:00.000+04:002010-04-07T17:05:55.541+04:00Real<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/2GmVajkqLNU&hl=en_GB&fs=1&color1=0x402061&color2=0x9461ca"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/2GmVajkqLNU&hl=en_GB&fs=1&color1=0x402061&color2=0x9461ca" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-1214193811262599052?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-23400851733042127972010-04-05T16:35:00.000+04:002010-04-05T16:35:15.827+04:00სასაფლაოებიახლა მოვედი სასაფლაოდან. პირველი აღდგომაა თენგოს გარეშე... ხოდა ყველანი შევიკრიბეთ... მიუხედავად მუხათგვერდის საშინელი ქარისა, აქედან თუ იქედან საშინელი საცობებისა, მაინც კმაყოფილი მოვედი სახლში - მთელი ოჯახი შევიკრიბეთ.<br />საერთოდ ძალიან მიყვარს სასაფლაოები. პირველად ვიყავი მუხათგვერდში წელს, მადლობა ღმერთს, რომ აქამდე მაინც არ მიწევდა ისეთი ახლობლის საფლავის მონახულება, როგორიც ძმაა... ზოგადად ვამბობ - სასიამოვნო ადგილია ჩემთვის.<br />უფრო მეტად სოფლის სასაფლაოები მიყვარს. რაღაცნაირად იდუმალი და თბილია თითქოს იქაურობა, თითქოს შენი ახლობლების თბილი თვალები შემოგყურებენ და გეფერებიან მალულად... მისაქციელში აღდგომა მიყვარს, როცა ყველანი ერთად გავდივართ სასაფლაოზე, ყველას ვნახულობ, ყველა ახლობელია და თბილად გეგებება... მიდიხარ ახლობლების საფლავებთან და ტკივილიანი გულით ულოცავ აღდგომის მობრძანებას... მისაქციელის სასაფლაოზე ხალხმრავლობაა, ბავშვების ჟივილ-ხივილია, დიდი სუფრებია გაშლილი და ძირითადად სააღდგომო მხიარულებაა... მიყვარს მე აღდგომა მისაქციელში.<br />ნატანების სასაფლაო საერთოდ განსხვავებულია. ნატანებში მე აღდგომას არც ვყოფილვარ. ის სასაფლაო ჩემთვის იდუმალი და ჩუმია. როვა მე იქ ვარ, არასდროს არაა ხალხმრავლობა და ხმაური, პირიქით - სრული სიჩუმე და იდუმალებაა, მაგრამ ცხადად ვგრძნობ ჩუმ და უტკბილეს ნათქვამს - მოხვედი ბებია? რისი უნდა შემეშინდეს იქ... ჩემი ბებია ხო იქაა და მომეფერება, კალთაში ჩამისვამს და ყველაფერს გამომკითხავს... ბაბუაც იქაა, რომელიც წლინახევრის ვიყავი რომ გარდაიცვალა, მაგრამ ბებო... ჩემი კატუშა ბებო...<br />როცა ნატანებში ჩავდივარ სულ სასაფლაოსკენ მიწევს გული, სულ შეგრძნება მაქვს რომ მელოდებიან როდის მივალ და მათ კუთვნილ მიწას მოვეფერები, ქვას გადავწმენდ და სარეველებს მოვაცლი იქაურობას.<br />რაც თავი მახსოვს, სასაფლაოზე მისულს სულ მაინტერესებდა უცხო საფლავები, წარწერები და ფოტოები, დაბადების და გარდაცვალების თარიღები... ბოლოს გავიფართოვე თვალსაწიერი და ზოგი საფლავი დავათვალიერე :) თუმცა მთლიანი სასაფლაო არ მომივლია არც ნატანებში და არც მისაქციელში<br />მოკლედ მე მიყვარს სასაფლაოები, მაგრამ ალბათ მხოლოდ ისინი, სადაც ახლობლები <br />მეგულება, სადაც მელოდებიან<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-2340085173304212797?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-46308378345086347432010-04-03T14:00:00.002+04:002010-04-03T20:09:05.355+04:00ჰომოსექსუალიზმი VS საზოგადოებაახლა წავიკითხე ბათუმელი ჟურნალისტის ბლოგზე <a href="http://dgiurebi.blogspot.com/2009/12/blog-post_25.html">ეს პოსტი</a> , მერე "შოკოლადში" გამოქვეყნებული <a href="http://www.shokoladi.ge/node/2593">"წერილი ჩემს შეფს"</a> წავიკითხე... ისეთ ცუდ ხასიათზე დავდექი. საზოგადოებრივი აზრი ყოველთვის ვიცოდი და არ იყო უცხო, მაგრამ მაინც შემძრა<br />რაც უფრო მემატება ასაკი, მით უფრო მნიშვნელოვანი ხდება ჩემთვის ადამიანური გრძნობები.. ყველანაირი ადამიანური გრძნობა.<br />ყველა ადამიანს აქვს უფლება იცხოვროს ისე, როგორც მას სურს! - ესაა ჩემი კრედო. ძალიან განვიცდი როცა აშკარა ძალადობას ვხედავ იმ ადამიანის მიმათ, ვისი საქციელიც საზოგადოებას არ მოწონს.<br />"შოკოლადში" გამოქვეყნებული წერილი ჰომოსექსუალისტ გიორგიზეა. ის თავის განცდებს წერს. თავის სასიყვარულო ისტორიებს და უფრო მეტად კი საზოგადოების დამოკიდებულებაზე მის მიმართ. ერთი რამ მიკვირს - რატომ არ ვფიქრობთ ჩვენ, ადამიანები, რომ ჩვენ თავებს უნდა მივხედოთ მხოლოდ და სხვებს თავი დავანებოთ? რატომ ვაფათურებთ ხელებს სხვის ცხოვრებაში? ადამიანი ხომ თავისუფალია და როგორც უნდა ისე იცხოვრებს...მაგრამ ჩვენ ხომ ამის გაგება არ შეგვიძლია, ჩვენ ხომ "ზე-ერი" ვართ და მანკიერი მხარეები არ გაგვაჩნია... ჩვენ ხომ ერთნაირები უნდა ვიყოთ ყველანი - ღიპიანი, ხუთლიტრაღვინისმსმელი ბიძიებით და ჩასუქებული წინსაფარაკრული სამზარეულოსგარეთცხვირისარგამყოფი დეიდებით? მათი შვილებიც ხომ მათ უნდა დაემსგავსონ? ეს ხომ დოგმაა?<br />წერილში ეწერა როგორ დაინახა ადამიანმა როგორ აუპატიურებდა რამდენიმე "მამაკაცი" ერთს... რამდენჯერ გამიგია "ჭკუაზე მოყვანის მიზნით" როგორ იხმარეს "პიდარასტი" და რამდენია ასეთი მაგალითი.<br />ერთ კითხვაზე მიპასუხეთ, ბატონებო.<br />თუკი ჰომოსექსუალისტი არის ადამიანი, რომელსაც სექსუალური ურთიერთობა აქვს მამაკაცთან, მაშინ ადამიანი, რომელიც "ჭკუაზე მოყვანის" თუ "დამცირების" მიზნით სექსუალურ აქტს ახორციელებს ჰომოსექსუალისტზე, ის აღარაა გეი? გამაგებინეთ თუ შეგიძლიათ...თუმცა ალბათ არა... ასეთი "ნამდვილი ქართველები" ხომ ისტორიის, რელიგიის დამცველებად გვევლინებიან... <br />არასდროს მქონია ზიზღი განსხვავებული სექსუალური ორიენტაციის ადამიანების მიმართ. თანდათან უფრო ლოიალური გავხდი და ვცდილობდი გამეგო, რამდენად შესაძლებელი იყო სიყვარული ორ კაცს ან ორ ქალს შორის. რამდენიმე კარგი ფილმი ვნახე - "brokenback Mountain", "Milk", "Little Ashes", "Dream Boy". პირველად ორი მამაკაცის კოცნის სცენა ძალიან არაბუნებრივი იყო ჩემთვის, არაესთეტიური :) თუმცა ამ ფილმებში სიყვარულის ისტორიები იყო გადმოცემული, ჩემთვის კი სიყვარული ყველაფერზე მაღლა დგას ყოველთვის.<br />ყველას აქვს თავისი კარგად შენიღბული და დაფარული საიდუმლო... ხოდა მივხედოთ რა საკუთარ თავებს<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-4630837834508634743?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-85080377584791144342010-03-31T21:30:00.001+04:002010-03-31T21:44:14.893+04:00გახსოვს მაგნოლია?5 წელი გავიდა. ახლა დავფიქრდი, ამდენი ხანი არ მეგონა :) 5 წელია რაც გიპოვე. მანამდე ჩემთვის ერთი ურჩი ბაშვი იყავი ბოტოტა ფეხებით და ორი "ვედროთი" რომ შემობლაყუნდებოდა ჩემს ეზოში ზაფხულობით...შენთვის ერთი ჩვეულებრივი გოგო ვიყავი, ბევრად "დიდი" შენზე, რომელსაც იშვიათად ნახულობდი და საერთო არაფერი გქონდათ :)<br />შენ 16 წლის იყავი, მე - 21-ის... შენ მე-11 კლასში გადადიოდი, მე იმ წელს დავამთავრე ჩემი სტუდენტური ცხოვრება. აგვისტოს დასაწყისში სოფელში ჩავედი, მონატრებული მქონდა იქაურობა. მითხრეს ჩამოვაო, ისეთი გაზრდილია ვერ იცნობო. არ ვიცი რატომ, მაგრამ გელოდი :) ამას რომ წაიკითხავ ალბათ გაგიკვირდება, მაგრამ ლოდინი მქონდა. არ ვიცი რატომ, მაგრამ ველოდებოდი როდის ჩამოხვიდოდი :) ალბათ გული მიგრძნობდა, რომ მნიშვნელოვანი ადამიანი გახდებოდი ჩემს ცხოვრებაში. ჩვენი შეხვედრაც მახსოვს ჩემს ეზოში. ორივე გაოცებული შევყურებდით ერთმანეთს, ორივე შეცვლილი ვიყავით გარეგნულად და გაგვიკვირდა :)<br />მერე იყო საღამოები. ჩვეულებრივი გართობებით, რაღაც თამაშებით. მერე იყო საუბარი, მერე უცებ საერთო აზრები, საერთო შეხედულებები, გაოცება, მერე კვლავ ძებნა საერთო თემების, ერთმანეთის აღმოჩენა... სასიამოვნო მოულოდნელობა...<br />აი მერე იყო საღამოები...<br />სხვადასხვა ქალაქებში ვცხოვრობდით - ეს იყო დიდი პრობლემა. უკვე აღარ გვინდოდა ერთმანეთის დაკარგვა...ერთ წელს მალე უნდა გაევლო, მერე შენ სტუდენტი გახდებოდი, უკვე თბილისში... ერთ წელს მალე უნდა გაევლო<br />გახსოვს, ჭასთან მთხოვე რამე დამიწერე სამახსოვროდო, კარგი-მეთქი დაგპირდი, ვერ დაგიწერე. შენც-მეთქი გთხოვე, მე ვერაო...იმ წვიმიან საღამოს შენ და ნათია რომ ამოხვედით დასამშვიდობებლად ჩემი ნათხოვარი კასეტა დამიბრუნე, კასეტის ქვემოდან წერილი იყო....ვაიმე რამდენი ვიბღავლე ის წერილი რომ წავიკითხე :) სასწრაფოდ გავაშანშალე პასუხი და ერთი სიტყვაც არ მახსოვს რა დავწერე :) მერე შენ მელაპარაკებოდი ჩემი დაწერილი წერილიდან და მე ვერ ვხვდებოდი :) მართლა არ მახსოვსრა დაგიწერე მაშინ :)<br />რატომღაც შენ თვითონ გაასაიდუმლოვე ჩვენი მეგობრობა, რაღაცისგან გინდოდა დაგეცვა ალბათ. ფაქტიურად მარტო ნათიამ იცოდა... მერე ნელნელა, დროთა განმავლობაში გაიგო ყველამ როგორი ძვირფასები ვიყავით ერთმანეთისთვის.<br />ერთი წელი ძალიან გაიწელა...ყველა მობილური ოპერატორის ყველა სერვისი გამოვიყენეთ მგონი :) შენ მწერდი, მე გპასუხობდი... ერთადერთი მიზანი შენი თბილისში ჩამოსვლა იყო.<br />გახსოვს 15 წუთით რომ მნახე მეტეხის ხიდთან? რამდენი გეძებე მაშინ... სამსახურიდან ტაქსით ავვარდი სამებაში, იქ აღარ იყავი, ტელეფონი დაგიჯდა, ვეღარ გირეკავდი, ვიცოდი სადღაც რიყის ტერიტორიაზე უნდა ყოფილიყავი, გზები გადაკეტილი იყო, გიჯივით დავეშვი ფეხით... მერე რაღაცნაირად დამირეკე...მაინც ხომ გნახე, შენი ჩამოსვლის მიზანი ხომ ეგ იყო :) ვეღარ გელეოდი, ვაიმეე, როგორი მონატრებული მყავდი...არ მინდოდა გამეშვი, იმის მერე მიყვარს მეტეხის ხიდი<br />მანამდე სპორტის სასახლესთან რომ გნახე 10 წუთით :) სურათი გადავიღეთ და ის სურათი დღემდე არ მინახავს :) ვიცი შენ რომ ინახავდი და არ მაღირსე <br />გახსოვს სოფელში რომ გნახე დეკემბერში? მე ხომ იმიტომ ჩამოვედი, რომ ვიცოდი, რომელიმე დღეს მაინც მოგიწევდა სოფელში ჩამოსვლა...ჭიშკართან ვილაპარაკეთ რამდენი, მაშინ შეიქმნა gitanes... მე გაჩუქე ეგ ბრელოკი, შენ მითხარი ეს ბოშა ქალი შენ იქნები და რომ მომენატრები ჩავრთავ და ლურჯად გაანათებსო.... "ბოშა ქალი გალურჯულა, მას სილურჯე მოჰფენია". მთელი წლის მანძილზე ჯამში ერთი საათით თუ გვინახავს ერთმანეთი და თან ყოველი ნახვა რა თანჯვის ფასასდ გვიჯდებოდა. გახსოოვს?<br />ერთი წელი გავიდა. ამ ერთი წლის მანძილზე მთელს ჩემ მეგობრებს შენი სახელით ქონდათ გამოჭედილი ყურები, მთელი წელი ველოდი როდის დარეკავდი და მეტყოდი - ეკ, ჩამოვდივარ...ბოლოს უკვე კალენდარზე დღეებს ვხაზავდი - აი 23 დღეც და ჩამოვა, აი 22 დღეც და...<br />ერთი წელი გავიდა, შენ სტუდენტი გახდი, მაგრამ არა თბილისში. ეს ჩემთვის იმდენად მოულოდნელი და გადაუხარშავი იყო, რომ მთელი კვირა გაოგნებულმა ვიარე, ვერ ვხვდებოდი რა მექნა...გეჩხუბე, გიყვირე ყველაფერი გავაკეთე, მაგრამ საშველი არ იყო... ერთ სემესტრში გადმოვალ -დამპირდი. მე აღარ მაინტერესებდა, დამცავი მექანიზმი ჩავრთე. გადავამუშავე რომ მე და შენ სხვადასხვა ქალაქებში უნდა გვეცხოვრა... შენ ჩამოხვედი...4 წლის შემდეგ :) ოღონდ ჩემს გამო არ ჩამოსულხარ, არც შენს გამო, არც ნათიას გამო - სიყვარულმა ჩამოგიყვანა :) და ეს კარგია...კარგია<br />მე შენში დიდ პოტენციალს ვხედავდი ყოველთვის და სულ ვფიქრობდი რომ გამორჩეულად ბევრს მიაღწევდი...არ ვიცი იქნებ ასეც იყოს, ჯერ ყველაფერი წინაა.<br />შენ დაიკარგე. აქ ხარ და არც ხარ. არ შეცვლილხარ, ზუსტად ვიცი, იმიტომ რომ ხანდახან, ძალიან იშვიათად გამოჩნდები ხოლმე ისეთი, როგორიც ხარ... გამახსენებ ხოლმე თავს და მეც ვმშვიდდები. არაფერს ვითხოვ ხომ იცი? მე ხომ გითხარი ყოველთვის შენს გვერდით ვიქნები და არაფერს მოვითხოვ-თქო, არადა ხანდახან რა ბანალურად გექცევი და მერე უარესად ვხდები... შენ ხომ მაფრთხილებდი რად გინდა ჩემნაირი არანორმალური მეგობარიო :) შენ ხომ ჩემი არჩევანი ხარ? :) ჩემს გულში ისე მყარად გაქვს გადგმული ფესვები, ვერავინ ამოფხეკს შენს სიყვარულს, მაგრამ ხანდახან მეშინია კიდევ გიყვარვარ თუ არა :) არა, კი ვიცი რომ გიყვარვარ, მაგრამ მაინც მეშინია... მე ხო მჭირდება ხანდახან თქმა, რა ვქნა ასეთი დებილი ხასიათი მაქვს.. შენ კიდე არ ხარ იქ სადაც სულ მეგულებოდი ამდენი ხანი.... რა ვქნა რაააა.... მიჭირს უშენოდ<br /><br /> ხანდახან როცა მავიწყდება<br />როგორი ხარ შენს წერილებს გადავხედავ ხოლმე, რომელიმეს<br />გახსოვს?<br />"გამოჩნდი იმ დროს, როცა უდაბნოში დავბორიალებდი. ღმერთს მილიმეტრ საჩრდილობელს ვთხოვდი და მან შენი სახით დიდი ოაზისი მომივლინა... ბედნიერებაა რომ არსებობ... მეშინია დაუმსახურებელი ღვთის წყალობა ისევე მოულოდნელად არ გაქრეს, როგორც მოვიდა..."<br /><br />ან ეს<br /><br />"ეკ.. აღარ შემიძლია. ერთი კია, მხოლოდ შენთან ვარ უნიღბოდ, თავისუფლად. მაშინ ვუბრუნდები ჩემს თავს და ვხვდები, რომ ვარ ადამიანი. შენ ვერც კი წარმოიდგენ რამდენად ძვირფასი ხარ ჩემთვის. ანდა ცოტათი რომ გრძნობდე თუ როგორ მიყვარხარ. უმრავლესობა ჩვენს მეგობრობას ვერ გაიგებს და ისინი ძალიან მეცოდებიან. მთავარია რომ ჩვენ ერთად ვიქნებით. შენ ხარ იმედი რომ "..."-ს ვიპოვი, რადგანაც შენი ნახვა წარმოუდგენელი, აუხდენელი ოცნება იყო. ხედავ? ჩემი ოცნებები ხდება. "<br /><br />რა ვქნა, მაპატიო უნდა, რომ მენატრები<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_c5NGbT1MVbA/S7OJ0_Ok7CI/AAAAAAAAAB8/pxwlCsIL7Sc/s1600/Magnolia_grandiflora.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_c5NGbT1MVbA/S7OJ0_Ok7CI/AAAAAAAAAB8/pxwlCsIL7Sc/s320/Magnolia_grandiflora.jpg" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-8508037758479114434?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-5552212786097349472010-03-14T11:07:00.000+04:002010-03-14T11:07:40.760+04:00წერილისულ ვფიქრობდი რაღაც დამეწერა შენზე..ნუ ჯერ ვფიქრობდი რა მეჩუქებინა და ერთ-ერთ აზრად ამანაც გამიელვა - დავწერ მასზე სრულიად გულწრფელად და ვაჩუქებ რაიმე სხვა მატერიალურ საჩუქართან ერთად-თქო. ვიცოდი შენთვის ჩემს ნაჯღაბნს დიდი ფასი არ ექნებოდა, განა არ ვიცოდი...<br />ვიცოდი რომ სხვა იყავი. ვიცოდი რა...კი არ ჩამომიყალიბებია საკუთარ თავში ასეთია და ასეთი-თქო. უბრალოდ, ეჭვები მქონდა და ამ ეჭვებს გასაქანს არ ვაძლევდი. ჯერ ერთი მეგონა მარტო მე ვხედავდი და მეჩვენებოდა ყველაფერი<br />ხოდა ჩემო კარგო, აი ჩემგან საჩუქარი<br />მე მართლა მიყვარდი და არა შენი საჩუქრების გამო...მაგრამ შენ არმაას ალბათ ვერ მიხვდები. დანარჩენებსაც ძალიან უყვარდი...მაგრამ ალბათ ამასაც ვერ ხვდებოდი. შენს გაცირვებას გულით განვიცდიდით და ვცდილობდით მარტო არ ყოფილიყავი....არადა ყველა ძალიან კარგად ვხედავდით რომ მარტო იყავი...სრულიად მარტო! მიუხედავად შენს მიერ ჩამოთვლილი აურაცხელი მეგობრებისა (რათქმაუნდა ცნობადი სახეებისა), შენ მარტო იყავი.<br />რატომ არ ვუტყდებოდი სა კუთარ თავს? მეცოდებოდი. მე ბეევრად მდიდარი ვიყავი შენზე, მე საოცარი მეგობრები მყავს და ისეთი მდიდარი ვარ წარმოუდგენლად... შენ კიდევ... სულ ვფიქრობდი, მთელი ცხოვრება ალბათ მარტო იყო და ბოლო-ბოლო მაინც მიხვდება ჩვენს ფასს-თქო. რა გულუბრყვილო ხარ ეკა...<br />რომ გავაანალიზე მივხვდი, რომ თავიდან ლაშა ტყუილით გაიცანი, მერე მე, მერე ვეღარ თქვი სიმართლე, "შენს კონცერტზეც" კი მიგვიყვანე ყველა, "მოსაწვევები უშოვე" ბიჭებს... შენ იმდენად ვერ მიხვდი ჩვენს ფასს, ჩვენს დამოკიდებულებას, რომ იფიქრე საჩუქრებით, მოსაწვევებით გაგვაგიჟებდი :) მეცოდები...სულ გული მიკვდება ისე მეცოდები.<br />ვინ ხარ საერთოდ? ვინ ხარ? ავად ხარ? აბა ამხელა ფანტაზია, ამხელა წარმოსახვა.... არ ვიცი...<br />ალბათ როგორ დამცინოდი არა? :) ალბათ სულელად, შტერად მთვლიდი არა? ალბათ იფიქრე, სხვები თუ ვერ მოვატყუე ამას ყველა ვარიანტში მივატყუებო არა? :) კარგი, გეგონოს :) მე ხომ შენთან სულიერი არაფერი მაკავშირებდა....შენ ხომ ამასაც ვერ ხვდებოდი...როოგრ უნდა მიმხვდარიყავი, შენი სულიერება მე ამ პერიოდში არც დამინახავს...ჩვენ ვსაუბრობდით დიდხანს და ყველაფერზე, მაგრამ არა სულიერზე. მაინც ვფიქრობდი, უნდა გადაგვერჩინა ეს გოგო, უნდა ამოგვეთრია იმ უიმედობიდან, სადაც ჩავარდნილი იყო.<br />მე საშინლად ვარ, უსაზიზღრესად....ვერაფრით გამოვდივარ მდგომარეობიდან... არ მეგონა, მაგრამნ მომსპე და გამანადგურე შენი არსებობით...მადლობა. ჯერ მეგობრად მიჩნეული ადამიანისგან ასეთი იმედგაცრუება არ მიგემია... მადლობა.<br />მე ვიცი, შენ უარესად იქნები. ზუსტად ვიცი... კიდევ ერთხელ ვიტყვი, რომ მეცოდები. ამხელა შანსი გქონდა და ვერ გამოიყენე. ყველაფერს აქვს დასასრული და ესეც დამთავრდებოდა ოდესმე,. მაგრამ მე ძალიან სუსტი აღმოვჩნდი იმისთვის, რომ მეთქვა რასაც ვფიქრობდი. ვინც ჩათვალა, რომ უნდა გამოეაშკარავენიბა, იმას დიდი მადლობა.<br />ერთია კიდევ, ალბათ გული მიგრძნობდა, რომ ასეთი განადგურებული ვიქნებოდი ყველაფრის გარკვევის შემდეგ და გავჩუმდი... ყველა ეჭვი გავაქარწყლე, სააადღაც შიგნით მღრღნიდა... ეს ჩემი სისუსტეა, ვაღიარებ.<br />არეულად დავწერე ყველაფერი, მარგამ მეტი დალაგება არ შემიძლია ახლა. რომ ვერაფერს გეუბნები ალბათ ამიტომაც გადავწყვიტე დაწერა. შენ საერთოდ არ იცი ეს საიტი და ალბათ ვერც ნახავ. არ აქვს მნიშვნელობა....არანაირი...<br />გამოჯანმრთელდი.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-555221278609734947?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-45750504450338424452010-02-28T15:18:00.002+04:002010-02-28T17:58:26.407+04:00უბრალოდ ... სიყვარულიამ უბედურებების ფონზე რა დროს სიყვარულია. ნამდვილად არაა სიყვარულზე ფიქრის დრო, მაგრამ ლაპარაკს მოყვა და...<br />არაფრით არ შემიძლია როცა ვინმეზე არ ვფიქრობ...ვინმე კონკრეტულზე... ჩემი თავშესაფარია ხოლმე ვინმეზე ფიქრი, ვინმეს მიმართ სიმპათია...ფაქტიურად სულ მქონდა ეგეთი პერიოდი, სულ ვიღაცაზე ვიყავი მიმართული - ან მიყვარდა, ან მომწონდა. ვიცი ბანალურია, არაფერია ამაში გასაკვირი და ორიგინალური, არც მაქვს პრეტენზია. ალბათ ადამიანთა 50 % ასეა ზუსტად, მაგრამ ამას არ აქვს არანაირი მნიშვნელობა. მთავარი ისაა, რომ მე ასეთ დროს ვარ ძალიან კარგად, სიყვარულისა თუ მოწონების პერიოდი ძალიან დიდ სიხარულს მანიჭებს. ყოველთვის თავისდაუნებურად იქმნება სამყარო, სადაც ვცხოვრობ ღიმილიანი და თვალებშიცეცხლანთებული, სადაც არასდროს ვაგებ ოცნების კოშკებს, მაგრამ საოცრად კარგად ვგრძნობ თავს, სადაც გულის სიღრმეში ზუსტად ვიცი რომ ადრე თუ გვიან თავზე ჩამომემსხვრევა ეს ჩემი სამყარო, მაგრამ ბედნიერი ვარ იმ წუთით, ბედნიერი ვარ აწმყოთი.<br />არასდროს შემყვარებია ადამიანი, იმიტომ რომ მას ვუყვარდი... არა... ყოველთვის მიყვარდებოდა (ან სიმპათია მიჩნდებოდა) იმიტომ, რომ მე მინდოდა... სიყვარული თუ მოწონება ყოველთვის ისე მოდიოდა ჩემთან, რომ არასდროს ვეძებდი საპასუხო გრძნობებს :) მიყვარდა იმიტომ, რომ მინდოდა მყვარებოდა და არა იმიტომ რომ მას ვუყვარდი<br />ხო, მე ვაიდეალებ ადამიანებს... ხო, მე ვაიდეალებ ურთიერთობებს... ყველაზე პარადოქსული ისაა, რომ ზუსტად ვიცი, გაიდეალებულ წარმოდგენას ვიქმნი, მაგრამ მომწონს ეს, თუმცა შეიძლება შემდეგ მაზოხიზმში გადამივიდეს, მაინც მომწონს.<br />სამაგიეროდ მე მიყვარს ჩემი სიყვარულები...მიყვარს ჩემი ურთიერთობის პერსონაჟი მამაკაცები... მიყვარს ჩემი განვლილი გრძნობები... ძალიან მიყვარს... თითოეული ღიმილით მახსენდება, თბილად...მე თავად სიყვარული მიყვარს და მიყვარს ჩემი თავი შეყვარებულ მდგომარეობაში...<br />ერთადერთი რასაც არ ვაიდეალებ, ეს ჩემი თავია... თუმცა ყველაზე იდეალური მაშინ ვარ, როცა გრძნობა მაქვს ვინმეს მიმართ... როცა გული ისე ფეთქავს, რომ მახრჩობს... შესაძლოა არც ისე იდეალური ვიყო ასეთ პერიოდში, თუმცა მე ასე მიმაჩნია და ეს ის პერიოდია, როცა არ მაინტერესებს სხვისი აზრი... ეს ის პერიოდია, როცა პირველ რიგში ჩემი თავი მიყვარს სიყვარულისთვის.<br />თუმცა ძალიან დიდი ხანია არავიზე მიფიქრია...თითქოს "დიდი გოგო" გავხდი და საკუთარ თავს ვუთხარი - არ შეიძლება მხოლოდ საკუთარი სიამოვნებისთვის შეიყვარო ვინმე, საერთოდ არაა საჭირო გრძნობები!!!<br />ამის შედეგი კი სახეზეა - უძალიანესად დიდი ხანია სიყვარულისა თუ სიმპათიის ობიექტი არ მყოლია... და ეს ჩემთვის ყველაზე ძნელია... დამავიწყდა როგორი ვარ შეყვარებული... დამავიწყდა რომ სიცოცხლე მიყვარს, საკუთარი თავი მიყვარს...<br />ხო, მე მეშინია სიყვარულის, მეშინია ცალმხრივი გრძნობის და ყველანაირად ვაიძულებ თავს - ნუ შეიყვარებ! ნუ შეიყვარებ!<br />მაგრამ არ შემიძლია<br />ყველაზე ცუდად ვარ უსიყვარულოდ... ალბათ უდიდესი სიყვარულის ნაყოფის მიზანი სწორედ ესაა - უყვარდეს!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-4575050445033842445?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-74474243257283165092010-02-27T03:18:00.001+04:002010-02-27T03:19:37.147+04:00სიკვდილის სტატისტიკაეს წელი რომ დაიწყო თავი გავიგიჟე - ყველაზე მაგარი წელი უნდა იყოს-მეთქი...ყველაზე წარმატებული და სასიხარულო წელი-თქო...<br />არ ვიცი, ამდენი სიკვდილითუ მელოდა რას წარმოვიდგენდი...<br />17 დეკემბერს, ბარბარობას, ბედობას მეზობლის გასვენებაში ვიყავი. ძალიან ახლობელი იყო, მეზობელი და ნათესავი...ძალიან ბევრი ხალხი პანაშვიდებზე მოვიდა მხოლოდ - არ დაიბედეს გასვენებაში სიარული. რამდენი ვიცინე, სულ ცრუმორწმუნე სულელები ვეძახე....<br />5 იანვარს მარეხის პაპა გარდაიცვალა... ძალიან იწვალა საცოდავმა, მაგრამ ასაკიანი იყო და ასე თუ ისე ასატანი იყო ყველასთვის. 7 იანვარს, შობას დვანში ვიყავით პანაშვიდზე.<br />13 იანვარს თენგო გარდაიცვალა.. ჩემი თენგო... რათქმაუნდა ვიცი რომ ავადმყოფობდა, რათქმაუნდა ვუყურებდი როგორ იტანჯებოდა, მაგრამ ვერ ვიმშვიდებ თავს იმით, რომ დაისვენა. იმდენად უნდოდა სიცოცხლე, ისე ებღაუჭებოდა ყოველ წუთს, ისე ეცოდებოდა საკუთარი თავი... ძალიან ძნელია... ძმის სიკვდილი როგორი ყრუ ყოფილა... ალბათ იმიტომ, რომ ვიცოდი მისი ბოლო ასეთი იქნებოდა...სამი წელია ვიცოდი გაძლებაზე იყო. მაგრამ სისხლია და ხორცი და ვერ გემეტება. 80 წლისაც რომ ყოფილიყო მანც ვერ გავიმეტებდი. ისე მეცოდება, რომ არ ვფიქრობ...ვერ ვფიქრობ. 14 და 15 იანვარს პანაშვიდები იყო... ეს ბედობა უკვე ჭირისუფლის რანგში გავატარე<br />18 თებერვალს უფრო დიდი საშინელება მოხდა. ირაკლი გარდაიცვალა, ირა მამიდას შვილიშვილი. 33 წლის ბიჭის ავარიით სიკვდილი მოუნელებელი რამაა... საოცრად გამორჩეული ბიჭის სიკვდილი მოუნელებელი რამაა... ამხელა ჭირგადატანილმაც კი დიდხანს ვერ შევძელი გაჩერება... ღმერთო რა ლამაზი იყო... ცოცხალი მეგონა... ირაკლიზე ფიქრისას მართლა ვთიშავ გონებას რომ არ გავგიჟდე. დღეს თენგოს და ირაკლის ძველი სურათები ამოვალაგე... ირაკლის სიკვდილმა ლამის თენგოც გადამავიწყა.<br />აღარ შემიძლია...<br />19 თებერვალს, დილით, თენგოს და კობას ბიძა გარდაიცვალა განმეორებითი ინსულტით...<br />რა ხდება? ჯერ მხოლოდ ორი თვე გავიდა. რა მელის წინ? რატომ ავიჩემე რომ უწარმატებულესი წელი უნდა ყოფილიყო...<br />არც მეშინია, მაგრამ ემოციურად საშინლად ვარ. თუმცა დეპრესია არ მაქვს. ეს მერე...ყველაფერი რომ გაივლის მერე დამემართება... როგორც წესი ასე ხდება ამდენი სტრესის შემდეგ.<br />გარშემო სულ სიკვდილიანობაა...ამას მარტო მე არ ვამბობ. წეღან ლაშამ თქვა, ნეტავ სტატისტიკა როგორიაო...ჩემი პირადი სტატისტიკა ესაა<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-7447424325728316509?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-46380250494776623302010-02-16T00:45:00.001+04:002010-02-16T00:47:31.099+04:00თენდება 15 თებერვალი, შენი დაბადების დღემე: ვინ არის ჩემი 21 წლის ბიჭი? :)<br /> ბედნიერებას არ გისურვებ, უბრალოდ არ მოგცემ უფლებას არ<br /> იყო ბედნიერი!<br /> დაიმახსოვრე.<br /> შეიძლება ჩემზე მეტად უყვარხარ რამდენიმეს, ჩემზე მეტად<br /> ხომ უამრავს, მაგრამ ჩემნაირად არავის ეყვარები :)<br /> შენი ცხოვრების იმედები არ გამიცრუო ბიჭო :)<br /> შენი ელენკა.<br /><br /><br />ლ: გამიხარდა.. და ბოლო სიტყვები უაღრესად.. "ელენკა" :)<br /> ვიცოდი, რომ ასე, ამ დროს მომწერდი, ყველასგან<br /> განსხვავებულად და ამაღელვებლად..<br /> ეჰ, ეკ.. 21 არაფერია..<br /> არ გაგიცრუებ.. ხომ იცი, ხანდახან მებრძოლები ძლიერ იჭრებიან.<br /> ყველას უძლურები ჰგონიათ, შემდეგ კი აგრძელებენ ბრძოლას..<br /> რამდენი ხანია გულწრფელად არ გვილაპარაკია.. მომნატრებია..<br /> :(<br /> ბედნიერი ვარ.. უბრალოდ ხანდახან მიდი ჩემს თავში ჭიდილი..<br /> ჩემი ბედნიერება უფერული იქნება მანამ, ვიდრე შენც არ იქნები<br /> ბედნიერი..<br /> მადლობ ეკ<br /><br /><br />მე: რა ძვირფასი ხარ ჩემთვის ასეთი უნიღბო...<br /> ყველაზე და ყველაფერზე მეტად მიყვარხარ ასეთი...<br /> მიხარია რომ მყავხარ...<br /> მე ბედნიერი ვარ...<br /> მიხარია რომ ვიცი, მართლა გიყვარვარ.<br /><br /><br />ლ: ისე იცი, ჩემი რომანების ერთერთი მისტერია ხარ..<br /> "ელენკა, რომელიც მზადაა მეგობარი გაამხნეოს და უბრალოდ,<br /> წრფელად და უანგაროდ ემეგობროს.."<br /> ისე, შენდობის დღე კი იყო, მაგრამ მინდა გითხრა რომ..შემინდო,<br /> როცა გჭირდებოდა ალბათ ყველაზე მეტად მაშინ ვერ დაგიდექი<br /> გვერდით..<br /> ტკბილი ძილი ეკ..<br /> <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: left;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-4638025049477662330?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-13682512354282305432010-02-01T00:22:00.000+04:002010-02-01T00:22:21.635+04:00friendshipრა კარგი საღამო მქონდა :) მარუსას ველაპარაკე რამდენიიიიიიიიიიიიიიიი.....აი უძალიანესადბევრი და ისეთი სავსე ვარ, საოცრად...წელიწადნახევრისა ვილაპარაკეთ, აი ყველაფერი, საერთოდ, რაც არ გვითქვამს, რაც ვერ გაგვიბედავს, რაც ვიცოდით ერთმანეთზე მაგრამ საერთოდ კრინტი არ დაგვიძრავს...გულახდილი საღამო იყო და ბედნიერი...ყველაფრის თქმისა და ყველაფრის გახსენების :) ისე კარგად ვარ, ისე სავსე<br />საერთოდ მე და მარუ უკვე რარაცნაირად ვართ, ძალიან გავმთლიანდით, ხოდა არ ვიცი, ხანდახან შეიძლება დაგვავიწყდეს ხოლმე, ყოფითობაში გადავვარდეთ, მაგრამ ყოველთვის რაღაც დიდი სითბო იგრძნობა ხოლმე, მაინც, ჩაჩუმებული, მშვიდი, მდგრადი, ურყევი სითბო<br />როგორ არ მინდა ხოლმე რაგაც ისეთი ვუთხრა, რითაც გული ეტკინება, მაგრამ მაინც ხვდება...არ ვეუბნები და ხვდება...საერთოდ ხვდება ხოლმე ჩემს ხმაურიან და უხმაურო მდუმარებებს :)<br />მიყვარს მარეხო...ისეთია...ჩემია...მყარი კედელია...საშინლად შინაურია<br /><br />მიყვარს მარეხო<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://ldhs78.files.wordpress.com/2008/04/friendship1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://ldhs78.files.wordpress.com/2008/04/friendship1.jpg" width="240" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-1368251235428230543?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-59864900175726492062010-01-29T22:00:00.001+04:002010-01-29T22:21:55.399+04:00ყელის ტბაგუშინ "ცხელი შოკოლადის" მორიგი ნომერი ვიყიდე და როგორც ყოველთვის ადრენალინმორეულმა შევისრუტე მისი ინფორმაცია. პირველ ჯერზე მხოლოდ სურათებითა და სათაურებით შემოვიფარგლე - ასე ხდება ხოლმე ყოველთვის, ვერასდროს ვუძლებ ინტერესს "რა მელის შემდეგ გვერდზე"...<br />არის ერთი ძალიან კარგი რუბრიკა - "იმოგზაურე საქართველოში"...ხშირად ნაცნობ, ხშირად კი ჩემთვის უცნობ ადგილებზე წერენ ხოლმე ჩემი საყვარელი ჟურნალისტები თავიანთ თავგადასავლებსა და კონკრეტული ადგილების სილამაზეზე...ამჯერად კი, სადღაც მერომელიღაცე გვერდზე...იმოგზაურე საქართველოში...სანდრო ნავერიანი (უსაყვარლესი მსოფლიო პროტესტი)...ყელის ტბა...<br />მივხვდი გულში რაღაც ჩამწყდა...ერთი ისაა - ახლა მისი ნახვა ქართველებისათვის შეუძლებელია...მეორე კი...<br />სამწუხაროა და, ჩემს ცხოვრებაში რუბრიკა "იმოგზაურე საქართველოში"ძალიან გვაინ დაიწყო...ეს არ იყო არც სკოლის პერიოდში, ნუ სტუდენტობისას ასე თუ ისე დავდიოდი ექსკურსიებზე, სადაც ძირითადი მიზანი "ჭამა-სმა დიდად შესარგი" იყო...ყოველთვის მიზიდავდა კარვები და ე.წ."სპალნიკები", ტყე-ტყე სიარული, მაგრამ ჩემს გარშემო არავინ იყო მსაგავსად მოაზროვნე იმ პერიოდში... და რადგან ღმერთი ყოველთვის ისმენს ხოლმე ჩემს სურვილებს, თუნდაც მოგვიანებით - ეს სურვილიც ამისრულა, ლაშა შემახვედრა :)<br />ძალიან კარგად მახსოვს პირველი სურვილები სადმე გალაშქრების, მერე ადგილები და უცებ - ყელის ტბა...ლაშას იდეა რა თქმა უნდა...მე არც კი ვიცოდი ამ ტბის შესახებ...მერე ფოტოები, მერე ინფოები, მერე რუქები...პირველი ნამდვილი სურვილი, პირველი ბრძოლა უუნარობასთან...პირველი რისკის სურვილი და ... უმრავლესობის არის გათვალისწინება - ჯერ სხვაგან, პირველი ლაშქრობა სხვა მარშრუტით უნდა შედგეს...შედგა კიდეც უმაგრესი ლაშქრობა, ყველასთვის პირველი, რომელზეც აუცილებლად ცალკე დავწერ, მაგრამ ყელის ტბა გადაიდო...ახლა უკვე დანამდვილებით ვიცი, რომ დიდი, დიდი ხნით.<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>"ყელის ტბაზე მოხვედრა რამდენიმე მარშრუტით არის შესაძლებელი და აქედან ყველაზე პოპულარული თეთრი არაგვის ხეობიდან, გუდამაყრის მარშრუტი და ქსნის ხეობის მარშრუტია. ამბობენ - ქსნის ხეობიდან ჯობს, უფრო შთამბეჭდავია, ბევრად უფრო ლამაზიაო. ეგ მარშრუტი მე არ ვიცი, მე აქედან, არაგვის ხეობიდან წავედი, ზემო მლეთას ცოტა გავცდი და სერპანტინის პირველივე მოსახვევში ჩამოვედი ტრანსპორტიდან, დანარჩენი ფეხით უნდა გვევლო"_ წერს სანდრო. ჩვენ ზუსტად ამ გზის გავლას ვაპირებდით, ლაშას არანორმალური მიზანი ქონდა - მდინარის ხეობას გავყვებით და მივაგნებთო, სარისკო იყო - ყველანი ვიყავით გამოუცდელები, არ გვქონდა სათანადო აღჭურვილობა, არ გვქონდა ნორმალური რუქა, არ მიგვქონდა იარაღი მგლებისა და დათვების დასაფრთხობად თუ არა, თავის დასამშვიდებლად მაინც (ნუ თუ ლაშას ვიქტორინოქსის ჯაყვას არ ჩავთვლით :)))))))) მიუხედავად ამ ყველაფრისა ძალიან ძლიერი სურვილი ყველა საშიშროებას აბათილებდა - ჩვენ მაინც წავალთ!<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_c5NGbT1MVbA/S2MaLnwyXjI/AAAAAAAAABc/giE66pFOv6Y/s1600-h/MATwKm.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="252" src="http://2.bp.blogspot.com/_c5NGbT1MVbA/S2MaLnwyXjI/AAAAAAAAABc/giE66pFOv6Y/s400/MATwKm.jpg" width="400" /></a></div><br />ძალიან ბევრი ვიწუწუნე, მახსოვს, ვერ ვივლი, ვერ ვივლი, ვერ ვივლი - და მაინც საშინლად მინდოდა...რათქმაუნდა ჩემს წუწუნს არ მოუხდენია დიდი გავლენა საერთო აზრზე, მაგრამ ფაქტი ფაქტად რჩება.<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>ერთმა ძალიან საინტერესო ადამიანმა, რომელიც რამდენჯერმე იყო ნამყოფი მარშრუტი დაგვისახა: არაგვის ხეობიდან მლეთამდე, ლომისის ეკლესიით ქსნის ხეობაში გადადით და ცხმორის ციხის გავლით მიდით ტბასთანო...ჩემს წუწუნზე, იარაღის უქონლობა ძალიან მაშფოთებსთქო, მითხრა - ზაფხულში ნადირი ადის მაღალ მთაში და არა მგონია იარაღი აუცილებელი იყოს. ეგ ტერიტორია კონფლიქტის ზონას ესაზღვრება და იარაღის წაღება შესაძლოა საფრთხილოც იყოსო... მანვე მითხრა, ყველაზე მაგარ მარშრუტს გეტყვიო, თუ გინდათ მართლა დიდი სილამაზე ნახოთ თრუსოს ხეობით წადით ტბაზე, "თრუსოში ნახავ მინერალებით დაფარულ მინდვრებს, მინერალური წყლის პატარა ტბას და სისხლივით წითელ მდინარეს. ერთ-ერთი გამქრალი ქაღტული ტომის - დვალების დაცარიელებულ პატარა კოშკების 2 ქალაქს".<br />სანდრო ნავერიანმა კი სამი დღის სიარულის შემდეგ, დილით, თავის სამ თანამგზავრთან ერთად იხილა იგი: "ყელის ტბა მართლაც ულამაზესი სანახაობაა, მით უფრო დილაუთენია, ჯერ კიდევ ჰაერი რო არ იძვრის და ტბას სხივები არ დასდგომია. გგონია, თითქოს უზარმაზარი სარკის ნამსხვრევი გდია და მასში ყველაფერი ჩანს, რაც მას ზევით არის. მზის ამოსვლის შემგედ ნიავიც დაუბერავს ხოლმე და გარდა იმისა, რო ტბა მზის სხივებს ირეკლავს და მისი სრული სილამაზით დატკბობას ვერ ახერხებ, ტბაც ლივლივს იწყებს, და სარკის ეფექტიც მომავალ დილამდე ქრება. დილაობით ყელის ტბა ყველაზე ლამაზია."<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_c5NGbT1MVbA/S2MfJJeUdvI/AAAAAAAAABs/xz5-Mch9x1c/s1600-h/lakeofkeli1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="http://2.bp.blogspot.com/_c5NGbT1MVbA/S2MfJJeUdvI/AAAAAAAAABs/xz5-Mch9x1c/s400/lakeofkeli1.jpg" width="400" /></a></div><br />2006 წელს მე ვერ ვნახე ყელის ტბა, რომელიც მაშინ შორს მეჩვენებოდა და თურმე ახლოს კი ყოფილა...2008 წლის შემდეგ ყოველთვის, როცა კი ყელის ტბის სახელს გავიგონებ ამ სურათს დავინახავ საშინელი გრძნობა მიჩნდება - თითქოს რაღაც შინაური ამომაგლიჯეს გულიდან და ამიკრძალეს... თითქოს რაღაც ძალიან ახლობელი წამართვეს, ახლობელი რომლის ნახვაც ვერ მოვასწარი...არ მინდა ვიფიქრო, რომ ვერასოდეს ვნახავ ადგილს, სადაც პირველად უნდა წავსულიყავი ლაშქრობაში<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_c5NGbT1MVbA/S2MgvI2XvmI/AAAAAAAAAB0/uL3e1eSO2y0/s1600-h/lakeofkelik.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_c5NGbT1MVbA/S2MgvI2XvmI/AAAAAAAAAB0/uL3e1eSO2y0/s320/lakeofkelik.jpg" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-5986490017572649206?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-10695207407930789152010-01-23T00:10:00.004+04:002010-01-23T00:46:57.475+04:00დაკარგული გასაღები<div class="MsoNormal" style="text-indent: 36.0pt;"><span style="font-family: "Times", "Times New Roman", serif;">მე დავკარგე ჩემი საუკეთესო წლები... ქეიფებში</span><span lang="EN-US" style="font-family: AcadNusx;">, ჭორაობაში გავლიე... დაკარგულია ჩემი ადრეული ახალგაზრდობა, სტუდენტობა... აი ახლა ვუყურებ ნათიას და საინტერესოა ის ჩემთვის... ბევრად საინტერესო, ვიდრე რაღაც... ნუ არც მინდა ხოლმე თქმა... ნამდვილი და აქტიური ცხოვრებით ცდილობს იცხოვროს, ვფიქრობ ინტელექტუალურითაც და მომწონს ეს... მეც მინდა იგივე... ვითომ ჩემს ასაკს არ უხდება? მკიდია! მე ჯერ კიდევ ახალგაზრდა ვარ და ახლა დამიდგა ის პერიოდი, სტანდარტულად სტუდენტობის დროს რომ უდგებათ ხოლმე.</span><span lang="EN-US" style="font-family: AcadNusx;"> </span><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-indent: 36.0pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: AcadNusx;">მე ვერ შევცვალე ჩემი გარემო, ვერასოდეს მოვახერხე რომ გარემო რომელშიც ვიაყვი გამერღვია, ვყოფილიყავი ისეთი ძლიერი, ღომ ჩემს გარშემო ხალხი წამეყვანა სადღაც, სხვა სამყაროში, მაგრამ მე თვითონ აღმოვჩნდი იმ ჩაკეტილ წრეში. თბილ, მოსიყვარულე, მაგრამ მაინც არასაინტერესო წრეში... პარადოქსია, რომ მე ვერასდროს ვერ ვხედავ ამას საჭირო მომენტში, მაინცადამაინც რამდენიმე წელი უდნა გავიდეს და მერე ვხვდები.</span><br /><span lang="EN-US" style="font-family: AcadNusx;">ყოველთვის მინდოდა სადმე სხვა ქალაქში წასვლა, უცხო ქალაქში. თავიდან ეს თავისუფლებისთვის მსურდა - სადაც მინდოდა იქ წავსულიყავი და რაც მინდოდა ის მეკეთებინა, თუმცა თანდათან სხვა ფაქტორებიც აღმოვაჩინე - საკუთარი სახლი ის ციხესიმაგრე იყო, სადაც მიმესვლებოდა როცა მინდოდა... ჩემი ჩვეული სამყარო იყო. სხვა ქალაქში რომ მეცხოვრა უფრო მეტი ინტერესი მექნებოდა ახლის შეცნობის, ახლის კეთების და საერთოდ სიახლის... სტანდარტული სვლა თეატრსა თუ კინოში არაა ახლის შეცნობა, ახლის ძიება... სასაცილოა, მაშინ არ მიჩნდებოდა ის აზრი, რომ მე საკუთარ ტავს არ ვიცნობდი, მე რამე მაკლდა, ახლა კი ვხვდები, რომ აზრზე არ ვარ რა მინდა, საერთოდ სხვაგან ვარ და არ ვიცი რა... რა მინდა, როგორ მინდა, რატომ მინდა??? საერთოდ ვერ გავიგე, მეც არ ვიცი და რატომ ვითხოვ ჩემი მეგობრებისაგან სახასიათებებს? ნუ პრინციპში ეგეც ადვილი მისახვედრია. მე არ ვიცი და მათგან მინდა გავიგო ვინ ვარ... რა სასაცილოა, მართლა სასაცილო. ნეტა რამე ასაკი არსებობს? ზღვარი... თუ იქამდე ვერ გაიგე ვინ ხარ, მერე ხელი უნდა ჩაიქნიო :</span><span lang="EN-US" style="font-family: AcadNusx;"></span><span lang="EN-US" style="font-family: AcadNusx;"> </span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: AcadNusx;"><span style="mso-tab-count: 1;"> </span>დღეს უცებ მივხვდი, რომ არ მჭირდება სიყვარული... რაღაც ზედმეტია. სრულიად თავისუფლად შეიძლება იყო ადამიანთან კომფორტულად ისე, რომ გაგიჟებით არ იყო მასზე შეყვარებული... და რატომაც არა??? ერთმა ადამიანმა მითხრა ერთხელ: ხომ შეიძლება უბრალოდ ორმა ადამიანმა გადაწყვიტოს ერთად ცხოვრებაო? მე საშინლად გავუპროტესტე...ვუთხარი, რომ თუ სიყავრული არ არის წყვილს შორის ერთად ცხოვრების აზრს ვერ ვხედავთქო. ის დამეთანხმა, მაგრამ მე აღარ ვეთანხმები ჩემს თავს... რავიცი... ამ წუთას ასე ვფიქრობ, დღეს ასეთი ვარ და ხვალ როგორი ვიქნები ნეტა? როგორ გავიგო როგორი ვარ?</span><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: AcadNusx;">არ ვმალავ ვინ ვარ... არ ვთამაშობ, ნამდვილად არ ვთამაშობ... უფრო რაღაც როლს ვასრულებ, ავად თუ კარგად, მაგრამ არა იმიტომ, რომ მე ჩემს თავთან სხვანაირი ვარ და სხვებს თავს ვაჩვენებ... არა... უბრალოდ არ ვიცი ვინ ვარ...ის ციხესიმაგრე, რომელიც ჩემში არსებობს, სრულიად ცარიელია. წესითა და რიგით, ალბათ მე უნდა ვიყო შიგნით და დანარჩენები გარეთ, მაგრამ მეც გარეთ მოვხვდი... მე უნდა ვიცოდე იმ ციხესიმაგრის ავან-ჩავანი, უნდა ვიცოდე როდისაა დასალაგებელი, როდისაა გასამზიურებელი, მაგრამ საქმეც იმაშია, რომ მე თვითონაც არ ვიცი... ამ ბოდიალ-ბოდიალში, როგორც ცანს ჩემივე ციხის გასაღები დამეკარგა და დავრჩი გარეთ, სახლის - ჩემი ციხესიმაგრის გარეშე</span><span lang="EN-US" style="font-family: AcadNusx;"><span style="mso-spacerun: yes;"> </span></span><br /><span lang="EN-US" style="font-family: AcadNusx;"><span style="mso-spacerun: yes;"> 22.10.09 </span></span><span lang="EN-US" style="font-family: AcadNusx;"> </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-1069520740793078915?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-13590503884602250982010-01-08T01:16:00.004+04:002010-01-19T11:58:51.753+04:00ისევ მამნახა ჩემმა ჩვეულებრივმა მოწყინებამრაღაც ისეთ ხასიათზე ვარ...მოწყენილი...თან ცუდ ხასიათზე და თან რაღაც სასიამოვნო მოწყენილობას ვგრძნობ :( ხშირად ვარ ხოლმე ასე - ვერ ავხსნი როგორ, მაგრამ ვიცი რა მინდა :) - სასიამოვნო მუსიკა(რომანტიული და წყნარი), სიმშვიდე, სიწყნარე, სითბო, საყვარელი ადამიანი გვერდით და მისი მკერდის სითბო, მასთან ჩახუტება და მისი გულისცემის მოსმენა...ხო...<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_c5NGbT1MVbA/S0ZRHju_nII/AAAAAAAAABU/e99dHp3KLYE/s1600-h/510848_the_heat_is_on.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_c5NGbT1MVbA/S0ZRHju_nII/AAAAAAAAABU/e99dHp3KLYE/s320/510848_the_heat_is_on.jpg" /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-1359050388460225098?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-35920394185291138402010-01-04T03:48:00.001+04:002010-01-19T12:03:50.165+04:003 იანვარიგავიდა 3 იანვარი, ჩემი დაბადების დღე :) ყოველთვის მიყვარდა ეს დღე, ნუ ალბათ უფრო ბავშვობაში...მერე გადამიყვარდა, ვიგრუზებოდი ხოლმე, მოკლედ სხვადასხვანაირად ვხვდებოდი. დღეს უჩვეულოდ კარგ ხასიათზე გავიღვიძე და ეს ხასიათი მთელი დღე გამყვა...რაღაც უჩვეულო შეგრძნება დამყვებოდა მთელი დღე...26... ხო, 26 წელი უკვე აშკარად ბევრია :) მაგრამ რაღაცნაირად მომეწონა, ალბათ თვითონ თარიღი...ვნახოთ რა მოხდება ამ წელს, ვნახოთ ეს დადებითად დამუხტული დღე როგორ დამუხტავს მთელს წელიწადს :)<br /> წუხელ ღამე 00.00-ზე მარომ დამირეკა და 40 წუთი ვილაპარაკეთ, მერე თეამ, მერე მაგდამ და მგონი 3 საათზე მოვრჩი ლაპარაკს :):) აი თორმეტი საათიდანვე უკვე ვატყობდი თავს საოცარ განწყობას :D:D:D:D<br /> დილა დაიწყო მოლოცვებით...ნუ რათქმაუნდა მეძინა, პირველმა ხატიამ დარეკა და აღარ მახსოვს, ერთი ის იყო მადლობებს ვიხდიდი :) მესიჯები რათქმაუნდა უამრავი. როგორც იქნა ავდექი, რაღაცეები გავამზადეთ.არავის ველოდი და ვიყავი ძალიან კარგად, თავისუფლად და ამაღლებულ განწყობაზე, სხვათაშორის დღეს მილოცვებიც განსაკუთრებულად მიხაროდა :)პატარა შინაურული განწყობა იყო ჩემთან, შინაურები მყავდნენ:) თეამ და მაგდამ ვერ მოახერხეს მოსვლა და გული დამწყდა, მარო ჩვეულ ამპლუაში იყო, როგორც ყოველთვის უყვარს ხალხის გაოცება და მინი ტორწიკით დამადგა თავზე :):) თბილი და საყვარელი დღე გამოვიდა, ლამაზი :)<br />მთავარი მაინც განწყობა იყო, რაც მთავარია შარშანდელივით არ ვიყავი, შარშან ყველზე საზიზღარი დაბადების დღე მქონდა - ზუსტად ისეთი დღე გამოვიდა როგორიც არ მინდოდა, როგორსაც გავექეცი, თორემ მშვენიერი ხალხი მყავდა გარშემო..მაგაზე სხვა დროს დავწერ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-3592039418529113840?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-5444039815462001912009-12-29T20:51:00.000+04:002009-12-29T20:51:31.328+04:00ქალთა ხუთი ტიპი. ქალების ხუთი ტიპი.<br /><br /><br />ქალების უმრავლესობა შეიძლება პირობითად დაიყოს ხუთ ტიპად ფსიქოლოგიისა და მამაკაცთან ქცევების მიხედვით. ქალის ტიპის ცოდნა აუცილებელია, რათა მოვახდინოთ იმის პროგნოზირება თუ რა ელოდება მამაკაცს ამა თუ იმ ტიპის ქალთან ურთიერთობაში.<br /><br />I "ქალი-დედა". მიუხედავად პარტნიორების ასაკის შეფარდებისა, "ქალი-დედა" ყოველთვის ერთნაირად მოიქცევა. ის ყოველთვის გაუწევს მეურვეობას საკუთარ მამაკაცს, როგორც საკუთარ შვილს. შეიცოდებს მას, მოეფერება, დააყენებს მის ინტერესებს საკუთარზე მაღლა, ზოგჯერ კი საერთოდ დაავიწყდება, რომ მას შეიძლება საკუთარი ინტერესებიც ჰქონდეს. ასეთი ქალი ცხოვრების შესანიშნავ თანამგზავრს წარმოადგენს. მასთან თავს მსუბუქად, თბილად, მყუდროდ იგრძნობთ, ის არ ქმნის პრობლემებს, ის თავად აგვარებს მათ. მას არ ეხერხება სცენების მოწყობა. შემწყნარებელია, კეთილი და მომთმენი. მგრძნობიარე, ყურადღებით უვლის თავის დიდ ბავშვს - ქმარს, მისი სულიერი მოძღვარია და ამავე დროს მისი მდივანიც. <br />ამ ტიპის ქალები ეხმარებიან თავის პარტნიორს ბრწყინვალე კარიერის შექმნაში. მამაკაცი ყოველთვის ილტვის ასეთი ქალისკენ. ამ ტიპის ქალი თითქმის ყოველთვის თხოვდება. ამასთან მის განათლების დონეს მამაკაცისთვის არავითარი მნიშნელობა არა აქვს. ის კარგი მიჯნურიც არის იმიტომ, რომ უფლებას აძლევს და უწონებს კიდევაც თავისუფლებას სექსუალურ ურთიერთობებში, თუ ხედავს, რომ ეს სიამოვნებას ანიჭებს მის პარტნიორს, მაშინაც კი, თუ ის თავს ყოველთვის თავშეკავებულ ქალად თვლიდა. ის მზად არის დათმოს საკუთარი "მე" უახლოესი ადამიანისთვის. მამაკაცისთვის ასეთ წყვილში, თუ დასაშვები არის კიდევაც ფლირტი სხვასთან, ეს მხოლოდ ფლირტია. <br />ასეთი ოჯახიდან მამაკაცი, როგორც წესი, არ მიდის, მაშინაც კი, როდესაც ძლიერ გატაცებულია სხვა ქალით. და მაინც, თუ ასეთი ქალი მამაკაცისთვის გავლით ფიგურას წარმოადგენს, უფრო ხშირად ის არ ქმნის ტრაგედიას ამისგან და იმაზე უფრო მშვიდად იტანს ურთიერთობების გაწყვეტას, ვიდრე ამას მამაკაცი მოელის. <br /><br />II "მისაღები ოთახის მორთულობა". ქალების ეს ტიპი არასოდეს არ დაუწყებს ძებნას მასზე უმცროს მამაკაცს. ეს არც არის შესაძლებელი, ასეთი ქალი ხომ ბავშვივით მუდამ ყურადღებას მოითხოვს. მეტად განებივრებულია, ის არ შეიწუხებს თავს არც ქმრის, არც ბავშვის, არც მშობლების მოვლით. მას არ ძალუძს შეცვალოს საკუთარი წარმოდეგენა ადამიანურ ურთერთობებზე. ჩვეულებრივ ეს ეგოისტურად განწყობილი ქალია. ხასიათის ურთულესი ტიპია, მაგრამ მასშიც არის თავისებური ხიბლი. ასეთი ქალი ხომ ძალიან ქალური ჩანს თავის კაპრიზებში და მამაკაცი ადვილად დაყვება სწორედ მის ახირებებს, რომლების მას თავიდან ქალური მიმზიდველობის მწვერვალად ეჩვენება. მოგვიენბით კი ეს მამაკაცი ხშირად იქნება გაწბილებულიც და დაქანცულიც ასეთი ქალისაგან. <br />მაგრამ ეს გვიან მოხდება და მამაკაცი ვერც კი მიხვდება, თუ რა იზიდავს მას ამ ცივ და თავაშვებულ ქალში. ასეთ ქალთან მამაკაცის კარიერა მხოლოდ იმ შემთხვევაში შედგება, თუ ის უკვე ჩამოყალიბდა, როგორც ლიდერი, მას ყველაფერი აწყობილი, გაწერილი აქვს და ის მიუყვება ამ გზას, რომელიც უთუოდ მიიყვანს მას მის მიერ დასახულ მწვერვალთან.<br />მაგრამ, თუ მამაკაცი ჯერ კიდევ არ არის შემდგარი, როგორც ლიდერი, ასეთი ქალის გვერდით ის ვერასოდეს ვერ გაიკეთებსს კარიერას. ამ ტიპის ქალი თითქმის ყოველთვის პოულობს მისთვის მფარველ პარტნიორს. და თუმცა ეს ქალი არ წარმოადგენს ოჯახური ცხოვრების იდეალს, ის ყოველთვის ოჯახშია. ხშირად ის ცუდი დიასახლისია, მას მოუვლელი ქმარი ჰყავს, ნებაზე ჰყავს მიშვებული შვილები , მაგრამ ის ყოველთვის მშვენივრად უვლის საკუთარ თავს და ამით არასდროს არ იღლება. ამ ტიპის ქალი ვერ იქნება კარგი მიჯნური. ის ცივი, პასიურია საწოლში, თუმცა მთელი მისი შეხედულება, გარეგნობა, ყოფაქცევა მცდარ შთაბეჭდილებას ქმნიან მისი სექსუალურობის შესახებ. ამ ტიპის ქალებს ხშირად ღალატობენ, მაგრამ მათთან უთუოდ ბრუნდებიან. ამაში მონაწილეობს მამაკაცის ცნობიერებაში შექმნილი ქალური სახის საგრძნობი იდეალის ძალა, რომელიც მას იზიდავს. ასეთ ქალებს აღიქვამენ, როგორც მამაკაცის სამკაულს, მაგრამ მხოლოდ გარეგნულად. მამაკაცს, რომელსაც ასეთი ქალი ჰყავს, ვერ ვუწოდებთ ბედნიერს. ეს ქალი მისთვის ხშირად დამამძიმებელია. ხოლო ამ ტიპის ქალი კი -ბედნიერია თავის თავში, როგორც საგანი. <br /><br />III "ქალი-მეგობარი". ეს ყველაზე წარმატებული ტიპია, რომელშიც შეხამებულია ორი წინა ტიპის ძალა. ეს ქალი ყველაზე ჭკვიანი, ნატიფი აზროვნების და რეალისტურია, ქალთა თავისებური დამიწებული ტიპია. ის საიმედოა. ის შეაგნებინებს მამაკაცს ცხოვრებაში მისი ლიდერობის აუცილებლობას, მისცემს მას ოჯახში უფროსობის საშუალებას, მაგრამ მხოლოდ მისი ფარული კონტროლის ქვეშ. ის იზრუნებს თავის ქმარზე, როგორც გონიერი დედა, მოიქცევა, როგორც საუკეთესო მეგობარი, რომელიც კარგად ერკვევა მათი საერთო პრობლემების ყველა დეტალში და ამასთან ერთად გახდება მისი საუკეთესო საყვარელი. ეს ქალი -მეგობარია. პატიოსანი, გულღია; მოსმენის, დახმარების,შებრალების და გაკიცხვის უნარიანი მეგობარი.<br />იმ წყვილში, სადაც პარტნიორი "ქალი-მეგობარია" ყოველთვის შესანიშნავი ურთიერთობებია. მას ქალი ქმნის. ის ძალიან გულისხმიერია ყველა თხოვნის თუ შენიშვნისადმი, ყოველთვის მამაკაცის ყველა საქმის, განწყობის, გეგმების კურსშია. ასეთი ქალი დაეხმარება ქმარს კარიერის გაკეთებაში, საკუთარ თავზე აიღებს საყოფაცხოვრებო პრობლემებს, ბავშვების აღზრდას და მშობლების მოვლას. ის ჭკვიანი, კეთილი, კეთილშობილია, ძლიერი ხასიათი აქვს. მაგრამ . . . ქალების ასეთი ძლიერი ტიპი არც ისე ხშირად გვხვდება. და ასეთი ქალი არ თხოვდება ხოლმე. და თუ ის მაიც შექმნის ოჯახს, მხოლოდ ადრეულ ასაკში. დაგვიანებული ასაკი, ჩვეულებრივ, შეუძლებელს ხდის გათხოვებას ერთი მიზეზის გამო - ასეთი ქალი არა მხოლოდ საკუთარ თავს უყენებს მაღალ მოთხოვნებს და ცდილობს სრულიად შეესაბამებოდეს მათ, არამედ იგივე მოთხოვნებს უყენებს მამაკაცსაც. <br /><br />IV "მტაცებელი". "ქალი-მტაცებელი" არასოდეს არ აქცევს ყურადღებას მამაკაცის ასაკს, მისთვის სულ ერთია, ახალგაზრდაა ის და გულუბრყვილო, თუ ბებერი და გამოცდილი. ის განიხილავს პარტნიორს მხოლოდ ერთი მხრიდან -რამდენად ხელსაყრელია ის მისთვის ცხოვრებაში მატერიალური თვალსაზრისით.<br />ამ ქალს არ აინტერესებს პარტნიორის გარეგნობა, ფიზიკური მონაცემები, გონებრივი შესაძლებლობები, სექსუალურობა, ის მას მხოლოდ მერკანტილურად განიხილავს. გამოადგება თუ არა? ვინ არის ის (გავლენანი ფიგურის შვილი...)? განათლება (ინსტიტუტი, ასპირანტურა...)? რა ადგილი უჭირავს ცხოვრებაში (მთავარი ინჟინერი, კომერციული დირექტორი, ბიზნესმენი...)”? როგორია მისი სოციალური მდგომარეობა (ბინა და ა.შ)? ყოველივე დანარჩენი მას არ აინტერესებს. აქ გაკვრითაც არ არის საუბარი სიმპათიაზე, გატაცებაზე, სიყვარულზე. აქ ყველაფერი ერთი საზომით იზომება- მატერიალურით. <br />და მიუხედავად ყოველივე ამისა, ქალების ეს თითქოსდა არასიმპათიური ტიპი ძალიან გავრცელებულია. ასეთი ქალის ცხოვრების მოწყობის უნარი ზოგჯერ შესაშურიც კი არის. ის ძალიან მიზანდასახულია, ნებისყოფიანი, მტკიცე ხასიათი აქვს, არასოდეს არ გადაუხვევს თავის ზრახვებს. მამაკაცი ძნელად აღწევს თავს მისი ქსელიდან, ჩვეულებრივ ასეთი ქალი სექსუალურად არც ისე აქტიურია, მამაკაცის ღალატს არ აღიქვამს ტრაგედიად და აქტიური ქმედებებით ცდილობს მის აღკვეთას. <br /><br />V "საქმიანი ქალი". იგი უდავოდ, ამ თვალსაზრისით, რისკის გჯუფს მიეკუთვნება. კარიერის არჩევისას ქალმა უნდა გააცნობიეროს: ქმარი, სახლი, ბავშვები _ ყოველივე ამან შეიძლება მას მეტად მტკივნეული პრობლებები შეუქმნას. მაგრამ არიან ქალები, რომელნიც თავს სამზარეულოშიც ბედნიერად გრძნობენ, - ისინი ხომ საყვარელ ქმარს უმზადებენ საჭმელს. მათ სუფთა, მყუდრო სახლი აქვთ. საქმიან ქალსაც შეუძლია ყოველივე ეს, მაგრამ საოჯახო საქმის კეთება მას უჭირს. მისი მთავარი ინტერესები - საქმიან სფეროშია. <br />ასეთი ქალბატონები ქალურები, მიმზიდველები, კეკლუცები არიან, მაგრამ არსობრივად ეს არიან ქალები შეცვლილი სქესობრივი როლით, ისინი მამაკაცის როლს ასრულებენ. საქმე იმაშია, რომ თამაშობს რა მამაკაცის როლს, ქალი თითქოსდა ორ სკამზე ზის, გაორებული ხდება. მას შეუძლია ბრწყინვალე კარიერის გაკეთება, მაგრამ არ შეუძლია იყოს ერთდროულად კარგი ცოლი და კარგი დედა.<br />საქმიან ქალს საშინელი რამ ემართება - მას ემსხვრევა შვილის სიყვარულის ბიოლოგიური ინსტინქტი. ძლიერი ქალის გვერდით კიდევ უფრო ძლიერი და წარმატებული მამაკაცი უნდა იდგეს, ხოლო ასეთის პოვნა არც ისე ადვილი საქმეა. და რა გამოდის უფრო ხშირად? სუსტი, არაინიციატიური ქმარი, რომელიც მზად არის იკისროს ქალის როლი - ის თანახმაა წაიყვანოს საოჯახო მეურნეობა, იზრუნოს ბავშვებზე, თუ კი მას აჭმევენ და უზრუნველყოფენ. მაგრამ ქალი-ლიდერი მალე უბრალოდ შეიძულებს ასეთ ქმარს, მისთვის მთავარია პრესტიჟი, ხოლო "ქმარი-დიასახლისი" სრულიად არ უმატებს მიმზიდველობას მის ცხოვრებისეულ წარმატებას. <br />და მეორე შესაძლებელი ვარიანტი: ქმარი და ცოლი - ორივე საკმარისად ინიციატიური, დამოუკიდებელია, ვთქვათ, ისინი კომპანიონები არიან. ქალი - ძვირფასი საქმიანი პარტნიორია. ასეთი ქალები, როგორც წესი, სექსუალურ სფეროშიც აქტიურობას იჩენენ.<br /><br /><br /><strong>მშვენივრადაა შედგენილი :) აბა, რომელი ქალი ამოიცნობს თავის თავს? :) მე უკვე ვიპოვე ჩემი ტიპი...ფაქტიურად, ესდაც ვიცოდი, მაგრამ მაინც :)</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-544403981546200191?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-55912344658535022702009-12-28T22:08:00.001+04:002009-12-28T22:08:08.145+04:00დავრეკე...და აღარ ვარ ცუდად, მომეშვა...თეას დამსახურებაა, მან გადამაწყვეტინა და ამოვისუნთქე, თორემ მომკლავდა ამაზე ნერვიულობა<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-5591234465853502270?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-42527732788601003072009-12-28T20:12:00.002+04:002009-12-28T20:12:59.940+04:00დღეს ერთი საოცარი ადამიანი დაბადების დღეა...მივულოცე, სმს მივწერე...მართლა გულის კანკალით...წეღან მირეკავდა და დაჯდა ტელეფონიიიი :(:(:( ლამის მივკვდე....კი მივწერე მერე დამიჯდათქო, მაგრამ მაინც ისე გამოვიდა რა...აფექტურ მდგომარეობაში ვწერ, აღრენილი ვარ საშინლად :(<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-4252773278860100307?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-7518837298357235202009-12-23T22:27:00.002+04:002010-01-19T12:02:24.627+04:00ხელნაწერნიდღეს ხელნაწერთა მუზეუმში ვიყავი გამოფენაზე - "გიორგი მთაწმინდელი - 1000". ლაშას ნინიმ დამპატიჟა. არც ვიცოდი და მაგ მუზეუმში სტაჟიორად ყოფილა. პირველი გამოფენაა მისი მონაწილეობით :) მაგდა ვერ ახერხებდა წამოსვლას, ვიფიქრე ვის დავურეკო-თქო და უცებ სკაიპში ნათუკა გამოჩნდა, ვილაპარაკეთ ცოტა და აღმოჩნდა რომ 6 სთ-სთვის ეცალა. ეს ხელნაწერთა მუზეუმი ტ...ში აღმოჩნდა :) მართალია ლაშამ შეიცხადა მანდ კი არა ჩემი სამსახურის გვერდითააო :) მაგრამ ერთი მეორეს ხელს არ უშლიდა :) მოკლედ როგორც იქნა ავბოდიალდით მე და ნათუკა, არც ისე დიდი ენთუზიაზმით მივდიოდით სხვათაშორის, თუმცა სულ ტყუილად...გამოფენა ძალიან საინტერესო და სასიამოვნო აღმოჩნდა: პირველად მინდა ავღნიშნო ქაშვეთის მგალობლების მიერ შესრულებული ქართული საგალობლები, რომლებიც ასმაგად ალამაზებდა გარემოს...წარმოდგენილი იყო გიორგი მთაწმინდელის ბიოგრაფიის ხელნაწერი, სხვადასხვა გადამწერების მიერ დაწერილი ოთხთავები და სახარებები, გიორგი მთაწმინდელის მიერ დაწერილი "იოანეს და ექვთიმეს ცხოვრება" (გადამწერი სხვაა), გიორგი მთაწმინდელის მიერ ნათარგმნი საეკლესიო წიგნები ბერძნულიდან, ასევე მისი შედგენილი რამდენიმე კალენდარი - თვენი და სვინაქსარი. თვენი, ესაა ქართული ჰიმნოგრაფიული კრებული, რომელშიც კალენდრული თანმიმდევრობითაა დალაგებული მთელი წლის ყოველდღიური საგალობლები. სვინაქსარი სახარება-სამოციქულოზე დართული კალენდარია, რომელიც შეიცავს წმინდა სახელებსა და საეკლესიო დღესასწაულებს. ძირითადი მასალა არის ეტრატი და ქაღალდი, მე-16-17 საუკუნიდან უკვე ყველა ხელნაწერი ქაღალდზეა.<br /> დიდი ყურადღება აქვს დათმობილი კალიგრაფიას...ნუსხურითაა დაწერილი მთელი ის მასალა რაც წარმოდგენილია გამოფენაზე და თითოეული ასო საოცრად მაღალმხატვრულადაა გამოყვანილი. სხვადასხვა ზომის წიგნებია და რაც უფრო პატარაა წიგნი მით უფრო დიდ გაოცებას იწვევს კალიგრაფიის უზადობა...ასევე დიდ გაოცებას იწვევს მინიატურები რომლებიც ამ მცირე ზომის წიგნებშია დახატული.<br /> კიდევ ორ დღეს გაგრძელდება ეს გამოფენა და იმედია მალე კიდევ ბევრი საინტერესო ხელნაწერის ნახვა მომიწევს :)<br /> იქვე იყიდება სხვადასხვა ბროშურები და წიგნები...მათ შორის ყველაზე მეტად მომეწონა გამოჩენილი ადამიანების წერილები, მიწერილი საყვარელი ადამიანებისადმი :) საოცარი სიფაქიზითა და სინატიფით დაწერილი წერილები ილიასი ოლღასადმი, კონსტანტინესი რებეკასადმი და ა.შ. ასევე ძველი საქართველოს ფოტოები. აქ ვნახე გურული ქალი აკვანთან :), თბილისელი ქალი აკვანთან, ქუთაისი თეთრი ხიდი საუკუნის დასაწყისში, ბათუმის სანაპირო, თბილისის ხედები, კონკები, ეტლები...რაც შედარებით უცვლელადაა შემორჩენილი, ესაა უშგული და მესტია :):):)<br /> ბოლოს შთაბეჭდილებების წიგნშიც ჩავწერეთ ჩვენი დღევანდელი ემოციები და შეხედულებები მე და ნათუკამ :) ნინიმ გვაჩვენა თავისი შთაბეჭდილება, როცა პირველად მოხვდა მუზეუმში, მე-10 კლასში რომ იყო - აუ გავგიჟდი, დამიტოვეთ რაა, აღარ წავალ აქედანო :) აი ხომ ხედავთ ოცნებები ხდებაო, გვითხრა :)<br /> ხოდა დროა დავიწყოთ ოცნება :) დავიწყოოოოოოოოოოოოთ :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-751883729835723520?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-13112779346216594882009-12-13T21:14:00.002+04:002010-01-19T12:00:35.782+04:00დასასრულირა კოშმარია - ადამიანი გარდაიცვალა...მეზობელი, თან ნათესავი...მე რა მჭირს? რეაქცია არ მაქვს, რატო? არადა ემოციური ტიპაჟი რომ არ ვიყო კიდევ ჰო....რა მჭირს? არ მეტირება, არ მენერვიულება, მეცოდება მხოლოდ....თან მიყვარდა ეს ქალი, მართლა.....და არ მეტირება.<br />არ მინახავს ჯერ, არ ავსულვარ...ალბათ იმოქმედებს დანახვა. კარის მეზობელი დაიღუპა 2 თვის წინ, ახალგაზრდა კაცი, საშინელება ხდებოდა, გახევებული ვიყავი, ცრემლი არ მომდიოდა....მიკვირს<br /> რატომ დაიღუპა, ეშველებოდა თუ არა რამე - მაგას არ აქვს მნიშვნელობა უკვე....საცოდავი....მაგრად მეცოდება...ფიქრიც არ მინდა სხვა რამეზე, ფიქრიც არ მინდა<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-1311277934621659488?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-90803865212270112792009-12-12T15:11:00.002+04:002009-12-18T18:57:24.649+04:00თავმოყვარეობარაღაც ამ ბოლოს ჩემი თავმოყვარეობა დაკმაყოფილებულია :) ჯერ იყო და სამსახურიდან წამოვედი ისე, როგორც ვისურვებდი ყველაზე სანატრელ ოცნებებში :) სხვათაშორის, ალბათ სასაცილოა ახლა, ამ სიტუაციაში, საქართველოში ადამიანს სამსახურიდან წამოსვლა გაგიხარდეს, მაგრამ კანონზომიერია ყველაფერი, ვფიქრობ. მაშინ, როცა ყველა მხრიდან შებოჭილად გრძნობ თავს, როცა ხვდები - ეს შენი არ არის, უნდა გეყოს გამბედაობა და წამოხვიდე, ამგრამ როგორც ერთმა ნაcნობმა მითხრა, თუ სამსახურიდან წამოსვლას აპირებ ორი მიზეზი უნდა დაასახელო: პირველი, ესაა ახალი სამსახური - შედიხარ უფროსთან და ეუბნები, იცი, მე ახალი სამსახური ვიშოვე, კარგად იყავი და მეორე, როცა მიზეზი გაქვს, ანუ უნდა დაელოდო საჭირო დროს და ისე უნდა წამოხვიდე...ამ შემთხვევაში ჩემთვის ოფიციალური მიზეზი გახდა ხელფასის შემცირება, თუმცა ჩემმა გარშემომყოფებმა ძალიან კარგად იციან რამდენი ხანია მე მანდ სული მეხუთებოდა, მაგრამ წამოსვლა ვერ გავბედე...რეალური მიზეზები კი ბევრი იყო<br /><ol><li> "ჩემი ადგილი" მანდ არ იყო</li><li>არანაირი პერსპექტივა</li><li>არანაირი ცოდნის გაღრმავება</li><li>ფირმის პრესტიჟისა და ხარისხობრიობის მკვეთრი ვარდნა</li><li>საშინელი ინტერიერი</li><li>არაჯანსაღი დამოკიდებულება უფროსისა ქვეშევრდომიბისადმი</li><li>ბოლო რამდენიმე თვე ფირმა აშკარად მიექანებოდა უფსკრულში</li><li>ამას მოყვა ხელფასის შემცირება (ძალიან საგრძნობლად)</li><li>ბოლო წერტილი დაუსვა ჩემმა უსაყვარლესმა თანამშრომელმა, რომელმაც დატოვა სა სახური </li></ol>მეორე დღეს მეც წამოვედი :)<br /><br /><br />ჩემი თავმოყვარეობა ერთხელ კიდევ დაკმაყოფილდა დღეს , როცა ერთმა სუბიექტმა სასტიკი უარი მიიღო :) ყველაზე მაგარი ისაა, რომ ხვდება რადიკალურად შევიცვალე და მიზეზი კი არ იცის...არადა სრულიად შემთხვევით გავიგე ისეთი რაღაც რაც სასტიკად არ მესიამოვნა და გადავწყვიტე ცოტა გავამწარო...რაც მთავარია გამომდის :):) მთავარი ისაა, რომ ეს ყველაფერი არავინ იცის, არც ერთმა ჩემმა მეგობარმა...არადა ასეთი რამეები არ ხდება ხოლმე, როგორც წესი :) მთელი სიამოვნებაც მაგაშია...ჩემი თავმოყვარეობა ზეიმობს :)<br /><br />ხოდა დავდივარ ასე - უმუშევარი და თავმოყვარეობამოზეიმე :) კარგია სხვათაშორის, ნამდვილად ჯობს დასაქმებულსა და თავმოყვარეობაშელახულს :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-9080386521227011279?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5951403606038156465.post-46215215195853982362009-12-10T14:33:00.001+04:002009-12-12T15:12:00.020+04:00გამარჯობა<span style="font-family: Arial;"><br /></span><br /><span style="font-family: Arial;">ჩემი პირველი პოსტი :) </span><span style="font-family: Arial;"><br /></span><br /><span style="font-family: Arial;">ყველას აქვს თავისი ბლოგი და მეც მომინდა? :) რავიცი, შესაძლოა ასეცაა...მაგრამ...ძირითადი მიზეზი ერთი რამაა - ძალიან ხშირად მინდა ვთქვა რაღაც, მინდა გავთავისუფლდე...აზრები ბევრისთვის შესაძლოა სასაცილო და ბანალური იყოს, მაგრამ მე ჩემთვის მინდა ეს...მე მჭირდება...ახლა ამ წუთას არ მეწერება...არც მაქვს პრეტენზია რაღაც არაამქვეყნიურის წერისა :) მინდა უბრალოდ...მინდა<br /></span><br /><span style="font-family: Arial;">თანდათან ჩამოვყალიბდები...თანდათან ვიტყვი რისი თქმაც მომინდება...<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5951403606038156465-4621521519585398236?l=eka-uka.blogspot.com' alt='' /></div>ეკაუკაhttp://www.blogger.com/profile/00021909932417711397noreply@blogger.com2